Ένα από τα πράγματα που άρχισα να παρατηρώ στο δικό μου ταξίδι αφύπνισης, είναι η σχέση μου με τη μουσική. Όπως οι περισσότεροι από εμάς – οι άνω των σαράντα – μεγάλωσα με το walkman στα αυτιά και γυρνούσα τις κασέτες με το στυλό Bic. Η μουσική με στίχους έδινε φωνή σε κάθε μας συναίσθημα, σε κάθε μας σκέψη και νομίζαμε πως πολλά τραγούδια γράφτηκαν ειδικά για εμάς.
Η μουσική με στίχους ήταν ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου. Ήταν απαραίτητη κατά την εργασία, όταν χαλάρωνα, όταν ένιωθα τα συναισθήματα να με πνίγουν. Η μουσική πάντα ήτανε εκεί για να με βοηθήσει να εκφράσω όσα δεν τολμούσα να πω ή για να συμφωνήσει σε όλα όσα ένιωθα ή για να μου δώσει μια ευχάριστη ώθηση που κρατούσε όμως λίγο. Παιδί της δεκαετίας του ’80, είχα πολλούς αγαπημένους καλλιτέχνες και ανάμεσά τους ήταν η Enya, όπου τα τραγούδια της ήταν τα μόνα που με έφερναν κοντά στην πραγματική διάσταση του εαυτού μου, χωρίς να το συνειδητοποιώ.
Προχωρώντας στο ταξίδι μου, η σχέση μου με τη μουσική άρχισε να αλλάζει. Χωρίς να το καταλαβαίνω απομακρύνθηκα από τα τραγούδια που είχαν στίχο και άρχισα να ακούω πιο απαλά ακούσματα. Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να συνειδητοποιήσω πως επέλεγα μουσική χωρίς λόγια ή ελάχιστα τραγούδια με λόγια τα οποία έδειχναν την κατεύθυνση που πήγαινε η ψυχή μου.
Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως η μουσική που μιλάει για συναισθήματα και γενικά στρέφεται γύρω από το πονο-σώμα και το δράμα της ψυχής, σε κρατάει για τα καλά στο matrix. Για λίγο σου δίνει φτερά και μετά σε αδειάζει. Έτσι, χρειαζόταν να ακούω συνέχεια μουσική για να μπορώ να τροφοδοτώ το πονο-σώμα μου. Το εγώ, λατρεύει τη μουσική που περιγράφει δράμα, συγκίνηση και ανεκπλήρωτα όνειρα. Λατρεύει τη μουσική που φέρνει αναμνήσεις και τροφοδοτεί την ελπίδα. Το εγώ λατρεύει να ταΐζει την κατώτερη ποιότητα του νου και κάνει τα πάντα για να σε κρατήσει μέσα στο matrix.
Από ένα σημείο και μετά, η ψυχή έλκεται από καλλιτέχνες που εκφράζονται από το βαθύτερο επίπεδο της ύπαρξής τους. Εκεί δεν υπάρχει το εγώ ούτε το πονο-σώμα ούτε το δράμα. Ο καλλιτέχνης δεν εκφράζεται με λόγια αλλά με μουσική. Και όταν θέλει να δώσει φωνή στη μουσική του, πολλές φορές δημιουργεί τη δική του γλώσσα.
Ένας καλλιτέχνης, είτε είναι μουσικός, είτε είναι ζωγράφος, είτε γλύπτης είτε συγγραφέας ή οτιδήποτε άλλο, όταν δημιουργεί από το βαθύτερο επίπεδο της ύπαρξής του, τον ιερό εαυτό, οι δημιουργίες του αγγίζουν ψυχές που βρίσκονται στη λήθη και τις αφυπνίζουν.
Τότε αποκαλύπτεται μια αντίληψη που δε θυμίζει τίποτα από όσα γνωρίζουμε.
Με αγάπη
Έλενα