Όταν πραγματικά βαδίζεις στην άβυσσο του μη-εαυτού, γίνεσαι κάτι σαν μια δύναμη της φύσης. Λέγοντας “μια δύναμη της φύσης”, δεν εννοώ κάτι μεγάλο ή σπουδαίο. Εννοώ πως είσαι μια ανιδιοτελής έκφραση του όλου. Όχι ότι “εσύ” γίνεσαι μια ανιδιοτελής έκφραση του όλου αλλά πως η ανιδιοτελής έκφραση του όλου είναι το μόνο που μένει από εσένα. Δεν θα υπάρχει η αίσθηση ότι κάνεις κάποια υπηρεσία. Θα υπάρχει μονάχα η υπηρεσία αλλά χωρίς τον υπηρέτη.
Βλέπεις, η πραγματική ανιδιοτέλεια δεν είναι αρετή, με τη συμβατική ή έστω με μια πνευματική έννοια. Ανιδιοτέλεια δεν σημαίνει να είσαι εμπνευσμένος, απέραντος ή πνευματικός· αν και μπορεί να φαίνεται σαν οτιδήποτε απ’ αυτά, με τον ίδιο τρόπο που οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν. Η ανιδιοτέλεια είναι πέρα από τον Θεό, ή όποιο όνομα μπορεί να αντικαταστήσει το “Θεός”. Στην ανιδιοτέλεια, το υπερκόσμιο έδαφος δεν είναι ένα μέρος το οποίο επισκεπτόμαστε και βιώνουμε από καιρό σε καιρό. Είναι η ύπαρξή μας πέρα από την ύπαρξή μας. Είναι το να είμαστε αυτό που δεν έχουμε σκεφτεί ποτέ, δεν το έχουμε διανοηθεί ούτε φανταστεί – ειδικά όταν η ανιδιοτέλεια γίνεται η δική μας πραγματικότητα.
Adyashanti