Μικρές απογοητεύσεις συμβαίνουν κάθε μέρα. Γιατί τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως θα θέλαμε. Γιατί δεν μάς πέτυχε το φαγητό, το μαλλί, η δίαιτα. Απογοητευόμαστε γιατί τα παιδιά μας δεν ακούν το λόγο, όπως έλεγε και η γιαγιά μου. Απογοητευόμαστε γιατί δεν μπορούμε να υπερβούμε τις αδυναμίες μας, απογοητευόμαστε από την γνώμη των άλλων για εμάς ή γιατί δεν μάς αποδέχονται όπως είμαστε. Απογοητευόμαστε αν δεν βρούμε το γλυκό που θέλουμε να φάμε ή δεν μάς “κάθεται” μια βραδινή έξοδος με τους φίλους. Απογοητευόμαστε γιατί ο σύντροφος που έχουμε δεν είναι όπως τον είχαμε ονειρευτεί ή επειδή η σχέση που θέλουμε δεν έρχεται ποτέ.
Ολάκερη η ζωή μας είναι μια απογοήτευση. Στην ουσία, απογοητευόμαστε όταν τα πράγματα δεν είναι όπως θα θέλαμε να είναι. Απογοητευόμαστε δηλαδή όταν δεν έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας. Όμως δεν υπάρχει έλεγχος
Η απογοήτευση ξεκινάει από τις προσδοκίες και τις επιθυμίες. Χωρίς τούτες, δεν υπάρχει απογοήτευση. Μοιάζουν με τα σύννεφα στον ουρανό. Σκιάζουν τον λαμπερό ήλιο που είμαστε όλοι και βλέπουμε μόνο τα σύννεφα. Οι προσδοκίες και οι επιθυμίες όμως έρχονται και φεύγουν. Σταθεροποίησε την προσοχή σου στον ήλιο και δεν θα σε επηρεάζουν.
Όταν έχεις επίγνωση του μηχανισμού των επιθυμιών, εξαντλούνται πιο γρήγορα. Όταν μια επιθυμία δημιουργείται μέσα σου, αν δεν μπορείς να την αγνοήσεις, δούλεψε γι’ αυτήν. Να έχεις όμως επίγνωση της διαδικασίας και αυτό τελικά θα σε απελευθερώσει από την επιθυμία. Η απογοήτευση δεν θα αργήσει να συμβεί και τότε είναι τελικά που ο άνθρωπος παραιτείται οποιασδήποτε προσπάθειας και αποφασίζει να παραδοθεί στην θεϊκή ροή.
Η ζωή μού έχει διδάξει πως τα πάντα μπορούν να γίνουν χωρίς προσπάθεια, αρκεί να εστιάζεσαι στον ήλιο. Έχοντας επίγνωση πως είσαι κάτι παραπάνω από ένα ανθρώπινο σώμα, γνωρίζεις πως όλα όσα έρχονται και φεύγουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά σύννεφα στον ουρανό. Και όταν βλέπεις πως έχεις εξαντλήσει όλες σου τις προσπάθειες για να πετύχεις κάτι, ήρθε η στιγμή να παραιτηθείς. Και τότε συμβαίνει το άνοιγμα. Και τότε ο ήλιος του Απεριόριστου Όντος που είσαι, αποκαλύπτεται.
Οι ζωές μας βρίσκονται μεταξύ χαράς και λύπης. Κυνηγάμε τις χαρούμενες εμπειρίες και τα στεναχωριόμαστε στις δυσάρεστες. Μα τα πάντα είναι Θεός. Τα πάντα είναι αγάπη. Και η αγάπη, πρωτίστως βρίσκεται στις δυσάρεστες εμπειρίες. Για να εξελιχθεί η ψυχή και επιτέλους να ανασάνει.
Να παρατηρείς τον εαυτό σου όταν προσπαθεί για να εκπληρώσει εκείνο ή το άλλο. Να τον παρατηρείς όταν δουλεύει για τους στόχους. Η παρατήρηση δημιουργεί μια απόσταση μεταξύ της ανθρώπινης και της εσωτερικής εμπειρίας, βοηθώντας σε να μην παρασύρεσαι στο χάος των επιθυμιών. Οι επιθυμίες και οι προσδοκίες είναι μπόρες που περνούν.
Η απογοήτευση είναι ο δρόμος για την ύψιστη ελευθερία. Είναι επανεκκίνηση. Είναι ο αέρας που διώχνει τα σύννεφα και αφήνει τον ήλιο να λάμψει. Και τότε το θέατρο και οι ηθοποιοί βυθίζονται και εξαφανίζονται στην ευδαιμονία του Απεριόριστο Όντος, εκείνη την πανταχού παρούσα θεϊκή εμπειρία που διαποτίζει τα πάντα. Μα μόλις φύγουν τα σύννεφα την καταλαβαίνουμε. Και ο άνθρωπος έχει πολλά σύννεφα μέσα στο κεφάλι του.
Αλλά δεν είναι μόνο οι προσδοκίες και οι επιθυμίες. Το πιο δύσκολο από όλα είναι να αποστασιοποιηθείς από τα ευχάριστα της ζωής. Και γιατί να μην απολαμβάνεις τα ευχάριστα; Τι κακό υπάρχει σε αυτό; Γιατί τα συνηθίζεις και όταν έρχονται προκλήσεις, αποσταθεροποιείσαι πάλι. Όταν ονομάζεις κάτι «καλό» ή «κακό», διαχωρίζεις τη ζωή. Και η ζωή είναι μία και μόνο εμπειρία, άξια αγάπης όπως ακριβώς εκδηλώνεται.
Να υποδέχεσαι ό,τι έρχεται και να αποχαιρετάς ό,τι φεύγει. Άφησε το σώμα  να κάνει τα δικά του, να στεναχωριέται, να προσδοκεί κι εσύ απλά να παρατηρείς.
Και ίσως να με ρωτήσεις ποιος είναι αυτός που παρατηρεί. Η αποκάλυψη είναι και το ταξίδι.
Με αγάπη
Έλενα