Μερικές σταγόνες έμπνευσης με όλες τις ευλογίες να σε βοηθήσουν στο ταξίδι σου…
Μοιράσου την σελίδα

Ο Θεός και η ψευδαίσθηση

Μια φορά κι έναν καιρό, η ψυχή ρώτησε τον Θεό.
– Τι είναι ψευδαίσθηση;
– Ρώτησέ με κάτι άλλο, της απάντησε ο Θεός.
Μα η ψυχή επέμενε να μάθει.
-Εντάξει, θα σου πω. Αλλά πριν σου πω, πήγαινε πρώτα στην Γη για να μου φέρεις ένα ποτήρι νερό.
Και η ψυχή κατέβηκε. Έγινε ένας όμορφος, νεαρός άνδρας και πήγε σε ένα χωριό για να φέρει ένα ποτήρι νερό στον Θεό. Εκεί, σε μια πηγή, βρίσκει μια όμορφη κοπέλα.
– Μπορώ σας παρακαλώ να έχω ένα ποτήρι νερό; την ρωτάει.
– Φυσικά κύριε, είπε η κοπέλα και του προσφέρει ένα πήλινο κανάτι με νερό.
Ο άνδρας κοίταξε την κοπέλα και μαγεύτηκε από την ομορφιά της. Κι εκείνη το ίδιο. Και σύντομα ερωτευτήκανε και η κοπέλα τον πήγε να γνωρίσει τους δικούς της. Η οικογένειά της τον συμπάθησαν και τον καλωσόρισαν στην οικογένεια. Σύντομα παντρεύτηκαν και έκαναν τον πρώτο τους γιο. Ακολούθησε μια κόρη κι ακόμη ένας γιος. Ο άνδρας ανέλαβε την επιχείρηση του πεθερού του και μοίραζε τον χρόνο μεταξύ οικογένειας και εργασίας. Η ζωή ήταν γεμάτη προκλήσεις αλλά και χαρές και ο άνδρας έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να εξασφαλίσει την οικογένεια και να έχει επιτυχία η επιχείρησή του. Προσπαθούσε συνεχώς να συμβαίνουν  σε εκείνον και στους αγαπημένους του όμορφες εμπειρίες.
Ένα πρωί, μια μεγάλη πλημμύρα συνέβη στο χωριό. Το νερό παρέσυρε τα πάντα. Ο άνδρας έβαλε τον μικρό του γιο στους ώμους του ενώ με τα δυο του χέρια, κράτησε σφιχτά τον μεγάλο του γιο και την κόρη. Η γυναίκα του ακολουθούσε πίσω του. Τα παιδιά έκλαιγαν ενώ οι γονείς πάλευαν με τα νερά. Ένα κύμα παρέσυρε την γυναίκα του. Ένα άλλο κύμα παρέσυρε τον μικρό του γιο από τους ώμους του. Το νερό ήταν τόσο ορμητικό που δεν κατάφερε να κρατήσει την κόρη του. Και τέλος, ο αγαπημένος του, ο μεγάλος του γιος, χάθηκε κι αυτός στην ορμή του νερού.
Ο ίδιος κατάφερε να φτάσει σε ένα ύψωμα κι εκεί εξαντλημένος σωματικά και ψυχικά, λιποθύμησε. Όταν ξύπνησε, είδε τον Θεό μπροστά του με όλη του την μεγαλοπρέπεια και λάμψη. Τον κοίταζε χαμογελώντας.
– Πού είναι το νερό που σου ζήτησα; ρώτησε την ψυχή. Πέρασε μισή ώρα κι ακόμη να φανείς.
Για τον Θεό είχε περάσει μισή ώρα ενώ για την ψυχή δώδεκα χρόνια. Ο άνδρας τον κοιτούσε προσπαθώντας να θυμηθεί.
– Κατάλαβες τώρα τι είναι ψευδαίσθηση; του είπε ο Θεός.
Και τούτη είναι μια όμορφη ιστορία δοσμένη από τον Swami Sarvapriyananda.
Ταυτιζόμαστε τόσο πολύ με την ζωή μας, που ξεχνάμε τι είμαστε· κι έτσι, η ζωή μετατρέπεται σε ένα κυνήγι ευτυχίας. Η ψευδαίσθηση δεν είναι τίποτα περισσότερο από την άγνοια της αληθινής μας φύσης. Έχουμε ξεχάσει πως ο υλικός κόσμος είναι απλά μια προβολή του Απεριόριστου Όντος στον απέραντο ωκεανό της συνειδητότητας, ευδαιμονίας, ύπαρξης. Είμαστε η οθόνη που προβάλλει την ταινία κι εμείς νομίζουμε πως είμαστε η ταινία και ταυτιζόμαστε με το έργο και τους ηθοποιούς.
Μέχρι να φτάσει η ψυχή μας σε εκείνο το ώριμο στάδιο όπου θα είναι έτοιμη να ρίξει τα πέπλα και να ζει σύμφωνα με την μία και μοναδική αλήθεια, προσπαθούμε να κάνουμε συνειδητές επιλογές. Να βρίσκουμε εκείνο το παράθυρο ανάμεσα στην σκέψη και στην πράξη και σύντομα το παράθυρο θα διαλυθεί, η ψευδαίσθηση θα καταρρεύσει και ο κόσμος θα λάμψει από το ένα και μόνο φως σαν χίλιοι ήλιοι στον ουρανό.
Με αγάπη,
Έλενα
April 14th, 2019|

Η σιωπή είναι ο μεγάλος δάσκαλος

Υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη ελπίδα ότι κάποιος μπορεί να μας σώσει, να μας προσφέρει ελευθερία. Ενώ όμως μπορούμε οπωσδήποτε να βοηθηθούμε στη ζωή μας και συγκεκριμένες οπτικές μπορούν να μεταδοθούν από τον δάσκαλο στον μαθητή αν είμαστε ανοιχτοί και έτοιμοι, κανείς δεν μπορεί να μας δείξει την αλήθεια για την ύπαρξή μας. Αυτό έγκειται στη χάρη τής σιωπής.
Όταν τελικά βυθιστούμε εντελώς στη σιωπή τής ύπαρξής μας, υπάρχει μια χάρη που δεν μπορεί να μας δοθεί από κανέναν και τίποτα έξω από εμάς. Είναι έμφυτο στη σιωπή. Πρόκειται για τη μεγάλη υποταγή, τη μεγαλύτερη μορφή αφοσίωσης.
Είναι επίσης δυνατόν να χρειαστεί να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου να ενσωματώσει όλα όσα έχεις κάνει τα τελευταία δέκα χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει να παρατήσεις την πνευματικότητα. Σημαίνει πως πιθανώς χρειάζεται να μείνεις κάποιον χρόνο στη σιωπή, να μην έχεις ερεθίσματα για κάποιο διάστημα. Εξασκήσου στη σιωπή για λίγο και σταμάτα να δίνεις πνευματικά ερεθίσματα στον εαυτό σου. Μείνε στη σιωπή κατά τον διαλογισμό. Κάν’ το για έξι μήνες και παρατήρησε πώς θα πάνε τα πράγματα μετά απ’ αυτό.
Αν δεν προσέξουμε, μπορούμε ασυνείδητα να χρησιμοποιήσουμε τις πνευματικές διδασκαλίες ως ένα μέσον μη υποταγής στη σιωπή τής ύπαρξής μας. Η σιωπή είναι ο μεγάλος δάσκαλος, ο εσωτερικός μας γκούρου.
– Adyashanti
April 13th, 2019|

Μικρές Επιγνώσεις

Ο Bούδας πέρασε πολλές φορές μέσα από δύσκολες καταστάσεις μετά τη διαφώτισή του αλλά αυτές οι δυσκολίες δεν μπορούσαν πια να τον κάνουν να νιώθει ξεχωριστός από το σύνολο της ύπαρξης ή του διαχωρισμού από τον εαυτό του. Αυτή είναι η πραγματική διαφορά μεταξύ του να βρίσκεσαι σε πνευματικό ύπνο και του να έχεις αφυπνιστεί. Μοιάζει πολύ (αλλά δεν είναι ακριβώς ίδιο) με τα συνειδητά όνειρα. Η ζωή εξακολουθεί να προχωρά αλλά στο πλαίσιο του απείρου. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα!
Adyashanti
April 13th, 2019|

Υπενθύμιση

Η μεγάλη ψευδαίσθηση του κόσμου, το matrix, είναι στην ουσία η άγνοια της μίας και μόνης αλήθειας: δεν είσαι το σώμα, ούτε οι σκέψεις σου, ούτε τα συναισθήματά σου. Είσαι το Απεριόριστο Ον, που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, το οποίο προβάλλει έναν υλικό κόσμο. Ζήσε σύμφωνα με τούτη την αλήθεια και θα σου αποκαλυφθεί.
April 12th, 2019|

Το μικρό παράθυρο ανάμεσα στην σκέψη και στην πράξη

Όλες οι σκέψεις, οι επιθυμίες, η παρόρμηση να αντιδράσουμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τα συναισθήματα… όλη τούτη η αυθόρμητη έκφραση του ανθρώπου, μοιάζει με μπουρμπουλήθρες που αναδύονται από τα βάθη του ωκεανού. Δεν ξέρουμε από πού προέρχονται αλλά ούτε και μπορούμε να τις σταματήσουμε. Τουλάχιστον έτσι μοιάζει.
Μας ενοχλεί κάτι και αντιδρούμε με θυμό, με ζήλια ή αποσυρόμαστε στο καβούκι μας. Όταν κάτι δεν πηγαίνει όπως το υπολογίζουμε, απογοητευόμαστε. Όμως υπάρχουν και άνθρωποι που μπορούν να διαχειριστούν τις προκλήσεις με χάρη και ευγένεια, μετουσιώνοντας την μπουρμπουλήθρα της  ζήλιας ή του θυμού ή της απογοήτευσης  πριν σκάσει στην επιφάνεια της θάλασσας. Τούτοι οι άνθρωπου έχουν την δύναμη να σταματήσουν την συγκεκριμένη μπουρμπουλήθρα και να την μεταμορφώσουν. Είναι η έκφραση της ήρεμης δύναμης που σβήνει τις αντιδράσεις του κόσμου. Τούτοι οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να ταΐζουν το εγώ σε εκείνους και στους άλλους, δημιουργώντας μια κατάσταση ηρεμίας που τόσο έχουν όλοι ανάγκη.
Όταν εσωτερικεύεσαι, αρχίζει η σιωπηλή και σταδιακή μεταμόρφωση του εαυτού σου. Και τότε ανακαλύπτεις πως μεταξύ ενός γεγονότος και μιας αντίδρασης, υπάρχει ένα μικρό παράθυρο που γίνεται αντιληπτό μόνο όταν παραδοθείς στην ευδαιμονία του κοσμικού χορού. Είναι εκείνο το παράθυρο που για κλάσματα δευτερολέπτου, ρίχνει ένα λαμπερό φως μετά το γεγονός και πριν την αντίδραση, για έναν μόνο σκοπό: να σου δώσει μια επιλογή.
Θέλει εξάσκηση για να μάθεις να προλαβαίνεις τις μπουρμπουλήθρες. Για παράδειγμα, όταν κάποιος σε αδικήσει, θυμώνεις. Και μετά ζεις με τα αποτελέσματα του θυμού σου καθώς το εγώ προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Αν όμως προλάβεις την αντίδραση, δηλαδή την μπουρμπουλήθρα του θυμού πριν σκάσει στην επιφάνεια της θάλασσας, τότε έχεις μετουσιώσει την κατάσταση.
Βαθιά στην θάλασσα, δηλαδή στο υποσυνείδητο του νου, υπάρχει ένας μηχανισμός που παράγει τούτες τις μπουρμπουλήθρες. Ο καθένας έχει διάφορους μηχανισμούς. Αν για παράδειγμα, μετά από μια απόρριψη συνηθίζεις να πηγαίνεις σπίτι σου μαζί με τρία κιλά γλυκά για να τα φας μπροστά από την τηλεόραση, αυτός είναι ένας μηχανισμός.  Το γεγονός (απόρριψη) δημιουργεί μια συγκεκριμένη μπουρμπουλήθρα αντίδρασης (φαγητό). Αν για παράδειγμα, κάθε φορά που τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα θες εσύ  βυθίζεσαι ολοένα και περισσότερο στην κατάθλιψη, τούτος είναι ένας ακόμη μηχανισμός του νου που παράγει μια συγκεκριμένη αντίδραση.
Να παρατηρείς τις μπουρμπουλήθρες και σύντομα θα δεις εκείνο το μικρό παράθυρο που θα τραβήξει την προσοχή σου.. Πριν αντιδράσεις με τον τρόπο που συνηθίζεις, στάσου για λίγο και ρώτησε τον εαυτό σου: “Έχει σημασία;”. Όταν κάποιος σε απορρίψει, σε αδικήσει ή χάσεις την δουλειά σου και ετοιμάζονται να σε κατακλίσουν χιλιάδες σκέψεις και σημασία, θα μπορείς να πεις: “Δεν έχει καμία σημασία. Το απελευθερώνω”.
Δεν χρειάζεται να θυμώνεις. Άσε τον άλλον να νομίζει ό,τι νομίζει.
Δεν χρειάζεται να αποκτήσεις ένα ακόμη ρούχο όταν όλα όσα έχεις σε εξυπηρετούν. Κι ας φοράς τα ίδια.
Δεν χρειάζεται να φας τόσα γλυκά. Φάε ένα και μετά κάνε κάτι δημιουργικό αντί να καθίσεις μπροστά από την τηλεόραση.
Δεν χρειάζεται να απαντήσεις σε μια προσβολή. Κάνε κάτι απρόβλεπτο αντί αυτού: χαμογέλασε κι ας βράζεις μέσα σου.
Δεν χρειάζεται να μιλάς για να μιλάς. Αποστασιοποιήσου. Χαμογέλασε. Κι όταν μιλήσεις, να δώσεις το 100% της προσοχής σου στο άτομο στο οποίο απευθύνεσαι.
Δεν χρειάζεται να κάνεις τα προβλέψιμα. Εκμεταλλεύσου το παράθυρο. Κάνε το απρόβλεπτο. Σταμάτησε την μπουρμπουλήθρα.
Το να βρίσκεις τα μικρά παράθυρα είναι τρόπος ζωής και θέλει εξάσκηση. Όταν το καταφέρνεις, αρχίζεις να αποδυναμώνεις τους μηχανισμούς και στο τέλος δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σωρό άχρηστα εξαρτήματα στο βάθος του ωκεανού. Η άμμος και τα κοράλλια σύντομα θα τα σκεπάσουν. Και τότε μεταμορφώνεται ο άνθρωπος καθώς φωτίζεται ο νους. Και από τα βάθη του ωκεανού, αναδύονται  πλέον μόνο μπουρμπουλήθρες που ωθούν τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει αυτό που πραγματικά είναι: η Συνειδητότητα, Ευδαιμονία, Ύπαρξη.
Κάπως έτσι αλλάζουν οι συμπεριφορές των ανθρώπων και η ψυχή απαλλάσσεται από το βάρος, για να ταξιδέψει ανάλαφρη στο επίπεδο της ανθρώπινης εμπειρίας. Κάπως έτσι αλλάζει και η φαινομενικά προδιαγεγραμμένη πορεία του ανθρώπου: επεμβαίνοντας στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις εμπειρίες μας, αλλάζουμε και τις ίδιες της εμπειρίες. Η ζωή γίνεται ευκολότερη και όμορφα πράγματα συμβαίνουν.
Μα τελικά… τι είναι εκείνο που μας κάνει να σκεφτόμαστε όπως σκεφτόμαστε και να ενεργούμε όπως ενεργούμε; Τι είναι εκείνο που δημιουργεί τους μηχανισμούς στα βάθη των ωκεανών, στα βάθη του ασυνείδητου και παράγει διαφορετικές σκέψεις, επιθυμίες και συναισθήματα σε κάθε άνθρωπο;
Αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Με αγάπη,
Έλενα
April 6th, 2019|

Ο χορός τού Θεού

Δεν υπάρχει κανείς στη Γη που να μην κάνει τίποτα.
Ολόκληρο το σύμπαν είναι μια παράσταση με μαριονέτες.
Χορεύουμε τον χορό τού Θεού.
Νομίζουμε ότι είμαστε κάτι σημαντικό.
Δεν είμαστε όμως αυτό που φαινόμαστε.
Η δουλειά μας είναι να παρατηρούμε, να βλέπουμε, να προσέχουμε τι συμβαίνει, να μην αντιδρούμε σε οτιδήποτε συμβαίνει και να παραμένουμε αποστασιοποιημένοι από τα τεκταινόμενα.
Να αποστασιοποιούμαστε απ’ ό,τι συμβαίνει.
Αυτό που συμβαίνει, συμβαίνει στο “εγώ”, στον εγωισμό, όχι σ’ εσένα.
Τίποτα δεν μπορεί ποτέ να σου συμβεί.
Επειδή η πραγματική σου φύση είναι το Απεριόριστο Ον, η απόλυτη πραγματικότητα, η αγνή επίγνωση.
Αυτό είσαι στην πραγματικότητα, είτε σου αρέσει είτε όχι.
Ναι, είσαι ο Θεός είτε σου αρέσει είτε όχι.
Τι θα κάνεις λοιπόν γι’ αυτό;
Το μόνο που πραγματικά χρειάζεται να κάνεις είναι να γνωρίζεις ποιος είσαι, να γνωρίζεις τον εαυτό σου.
Όχι νοητικά, όχι σωματικά αλλά συνειδητά.
Όταν βλέπεις συνειδητά τον εαυτό σου σαν Θεό να θεωρείς ολόκληρο το σύμπαν ως τον Εαυτό σου.
Τα πάντα στο σύμπαν θα γίνουν εσύ.
Δεν θα υπάρχει διαχωρισμός με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα, τα μέταλλα και τα λουλούδια.
Όλα θα είναι ένα.
Θα είναι εσύ. Αυτό είσαι!
― Robert Adams
April 6th, 2019|

Υπενθύμιση

Ο τρόπος που βιώνεις την ζωή σου, αλλάζει με την παρατήρηση. Όσο περισσότερο παρατηρείς γεγονότα, σκέψεις και συναισθήματα, τόσο φτάνεις στη ρίζα τους και τελικά συνειδητοποιείς πως δεν είναι κάτι σπουδαίο. Επειδή ολόκληρη η προσοχή σου πλέον είναι βυθισμένη στην ευδαιμονία του Όντος. Και η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της, απρόβλεπτο και αυθόρμητο ρυθμό…
April 6th, 2019|

Μικρές Επιγνώσεις

“Από πού προήλθαν η Γη, το φεγγάρι ή τα άστρα;” Πρέπει να παραδεχτείς πως έχεις θεϊκή άγνοια, πως δεν γνωρίζεις απολύτως τίποτα. Έτσι ξεκινά. Αυτός είναι και ο λόγος που μεγάλος Λάο Τσε είπε, “Όσο περισσότερο μιλάς, τόσο λιγότερα ξέρεις. Όσο λιγότερα λες, τόσα περισσότερα ξέρεις”. Γιατί; Επειδή όταν μιλάς, λες για τον κόσμο και για κοσμικά πράγματα. Για τι άλλο μιλάς τελικά;
Κι αφού ο κόσμος δεν υπάρχει με τον τρόπο που νομίζεις, τότε δεν ξέρεις και πολλά. Όσο λιγότερα λες όμως, αυτό σημαίνει  ότι αρχίζεις να κοιτάς προς τα μέσα, να πηγαίνεις βαθιά μέσα στον εαυτό σου, εκεί που υπάρχει η πραγματικότητά σου. Και τότε αρχίζεις να γίνεσαι η πραγματικότητά σου. Ξεκινάς λοιπόν λέγοντας: “Δεν ξέρω τίποτα”.
Robert Adams
April 5th, 2019|

Οι μορφές του νερού

Το νερό παίρνει το σχήμα του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκεται. Άλλες φορές είναι ένα ρυάκι που τρέχει κελαρύζοντας στο δάσος και κάποιες άλλες είναι ένας ορμητικός καταρράκτης ή ο απέραντος ωκεανός. Και κάποιες άλλες, συμβαίνει να βρίσκεται σε ένα μπουκάλι ή ποτήρι ή σε κάποιον κουβά.
Το νερό δεν χάνει την αυθεντικότητά του. Παραμένει νερό, είτε είναι ο ωκεανός είτε βρίσκεται σε ένα δοχείο. Δεν χάνει τις ποιότητές του ούτε την ουσία του. Δεν χάνει τον σκοπό της ύπαρξής του. Το νερό παίρνει – απλά και αυθόρμητα – το σχήμα του περιβάλλοντος που βρίσκεται.
Ομοίως και ο άνθρωπος. Είμαστε όλοι μας η ίδια πανταχού παρούσα Συνειδητότητα, Ευδαιμονία, Ύπαρξη. Δώσε της όποιο όνομα θες… Θεός, Απεριόριστο Ον, Πηγή… δεν έχουν σημασία τα ονόματα. Σημασία έχει η ουσία και τούτη η ουσία παίρνει το σχήμα ανθρώπων, λουλουδιών, μικροοργανισμών. Σαν άνθρωποι, ξεχνάμε πως είμαστε τούτη η ουσία και έτσι επικεντρωνόμαστε στη μορφή. Ξεχνάμε πως είμαστε το νερό και ασχολούμαστε με το ποτήρι.
Ήρθε η ώρα να γίνουν μεγάλες αλλαγές στον πλανήτη. Να έρθει η ειρήνη στη Γη. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί όταν το ένα ποτήρι αντιμάχεται το άλλο ποτήρι. Θα συμβεί μόνο όταν το ποτήρι εσωτερικευτεί και συνειδητοποιήσει πως είναι το νερό και ότι απλά το ποτήρι του δίνει ένα σχήμα.
Ασχολήσου με το νερό, στρέψε όλη σου την προσοχή σε αυτό και άσε το ποτήρι να κάνει την δουλειά του. Τα γεγονότα της ζωής συμβαίνουν αυθόρμητα και πολύ λίγη δύναμη έχουμε πάνω τους για να τα αλλάξουμε. Όταν όμως γνωρίζουμε πως είμαστε το νερό και ζούμε σύμφωνα με τούτη την αλήθεια, η ποιότητα της ζωής μας αλλάζει. Βλέπουμε το νερό σε κάθε ποτήρι που συναντάμε και σταδιακά βλέπουμε πέρα από τα ποτήρια. Είμαστε όλοι το νερό του απεριόριστου ωκεανού.
Είναι στη φύση του ανθρώπου να εκμεταλλεύεται κάθε τι προκειμένου να υλοποιήσει τις επιθυμίες του.  Το ποτήρι κάνει τα πάντα προκειμένου να αλλάξει το ράφι στο οποίο βρίσκεται· ακόμη και να αλλάξει το ποτήρι και να γίνει ίσως ένα βάζο. Όμως, όλοι μας έχουμε την θέση μας στη ζωή και δεν είναι στο χέρι μας να αποφασίσουμε πού θέλουμε να βρισκόμαστε ή τι σχήμα να έχουμε. Όταν όμως αφήσουμε το ράφι όπως έχει και αποδεχτούμε το ποτήρι που είμαστε, τότε στρεφόμαστε μέσα μας και όλα αλλάζουν. Ένα φως ξεχύνεται από το ποτήρι και αλλάζει τόσο την δική του ποιότητα όσο και το ράφι στο οποίο βρίσκεται.
Δεν είναι δύσκολο να στραφείς μέσα σου και βυθιστείς στην ευδαιμονία του νερού. Απλά άφησε τα πράγματα να κυλάνε όπως έρχονται. Μην τα σχολιάζεις, μην βάζεις ταμπέλες, μην κυνηγάς τις εμπειρίες. Ό,τι είναι να κάνεις στη ζωή θα το νιώσεις αυθόρμητα. Όλα συμβαίνουν τώρα και το τώρα είναι η μόνη αληθινή στιγμή. Ναι, έχεις εκατό χιλιάδες σκέψεις στο κεφάλι σου που σε βασανίζουν. Περνάς μέσα από δύσκολες εμπειρίες που σε τρελαίνουν. Όμως να θυμάσαι τούτο: το νερό επέλεξε το συγκεκριμένο ποτήρι για να βιώσει τις εμπειρίες του υλικού κόσμου. Κι εσύ είσαι το νερό που βιώνει την εμπειρία του ποτηριού στο συγκεκριμένο ράφι που βρίσκεσαι. Σε ποιον λοιπόν συμβαίνει η εμπειρία του ποτηριού; Στο νερό. Σε ποιον συμβαίνει η εμπειρία της ανθρώπινης ζωής; Στον απέραντο ωκεανό της Συνειδητότητας. Κι εσύ είσαι τούτος ο ωκεανός.
Όταν εσωτερικεύεσαι, γίνεσαι ο παρατηρητής της ζωής. Ο αιώνιος, αμετάβλητος, απερίσπαστος, αναλλοίωτος παρατηρητής. Αποστασιοποιείσαι από την ανάγκη να σχολιάζεις ό,τι συμβαίνει, να χωρίζεις τις εμπειρίες σε καλές ή κακές και τότε σβήνουν και οι επιθυμίες. Όταν όλα όσα εκδηλώνονται είναι άξια αγάπης, γιατί να θες να υλοποιήσεις κάτι άλλο; Μην φοβάσαι, η ζωή σου εξελίσσεται όπως πρέπει να εξελιχθεί και οι εμπειρίες που έχεις είναι σύμφωνα με την χορογραφία του δικού σου, κοσμικού χορού που έχει γραφτεί αποκλειστικά για σένα.
Με αγάπη
Έλενα
March 30th, 2019|

Ποιος ήσουν πριν τη συνειδητότητα;

Η σάντανα (πνευματική άσκηση) είναι σαν το σχολείο. Πρέπει να ξεκινήσεις από το νηπιαγωγείο, να πας στην πρώτη τάξη, στην πέμπτη τάξη, στο γυμνάσιο, στο λύκειο και μετά στο κολέγιο ή το πανεπιστήμιο. Αυτό ισχύει και για τη σάντανα. Εξασκείσαι σε μια μορφή τής σάντανα, πιθανώς για αρκετά χρόνια, και μετά συνεχίζεις με άλλες μορφές, υψηλότερες μορφές. Μέχρι να φτάσεις στη συνειδητοποίηση πως δεν υπάρχει σάντανα. Όλα αυτά τα χρόνια που πέρασα στεκόμενος στο ένα πόδι με τα χέρια μου ψηλά, απαγγέλλοντας μάντρα, κάνοντας πραναγυάμα, δεν ήταν απαραίτητα. Αυτό μπορείς να το πεις μόνο όταν έχεις φτάσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο στη ζωή σου. Όσο περισσότερη προσκόλληση έχεις με τη Γη, τόσο περισσότερη σάντανα πρέπει να κάνεις. Όσο όμως αρχίζεις να χάνεις αυτή την προσκόλληση στη Γη, η μορφή τής σάντανα αλλάζει. Αλλάζει η πνευματική σου άσκηση. Γίνονται όλο και λιγότερες. Από τη στιγμή που αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι είσαι αγνή συνειδητότητα. Πρέπει αυτή η αγνή συνειδητότητα να κάνει σάντανα; Ή απλά ο Θεός πρέπει να κάνει πνευματικές ασκήσεις;
Αρχίζεις να νιώθεις την πραγματικότητά σου. Όσο περισσότερο νιώθεις την πραγματικότητα του ποιος είσαι, τόσο περισσότερο το σώμα σου απομακρύνεται. Μέχρι να έρθει η μέρα που θα ξέρεις πέραν πάσης αμφιβολίας πως δεν έχεις σώμα. Κι όμως το σώμα εμφανίζεται. Αυτό το σημείο αποτελεί παράδοξο όταν προσπαθείς να χρησιμοποιήσεις λέξεις για να το εξηγήσεις. Δεν έχεις σώμα κι όμως την ίδια στιγμή, έχεις σώμα. Φαίνεται να επιδεικνύεις ένα σώμα. Οι άλλοι σε βλέπουν ως σώμα αλλά εσύ συνειδητοποιείς πως αυτό είναι ένα κοσμικό αστείο. Επειδή δεν υπάρχει σώμα, δεν υπάρχει κόσμος, δεν υπάρχει σύμπαν, υπάρχει μόνο συνειδητότητα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς επιλογές, αγνή συνειδητότητα, απεριόριστο διάστημα.
Πριν από την ολοκληρωτική διαφώτιση, το νιώθεις αυτό για τον εαυτό σου. Πως είσαι συνειδητότητα, πως δεν είσαι το σώμα σου, πως είσαι η απόλυτη πραγματικότητα. Καθώς εμβαθύνεις σ’ αυτό, γίνεσαι σαν το απεριόριστο διάστημα. Δεν περιορίζεσαι πια σε ένα μέρος. Δεν υπάρχει πλέον περιορισμός. Το σώμα μοιάζει με φυλακή. Μοιάζεις να είσαι περιορισμένος στο σώμα σου. Είναι σαν να βρίσκεσαι στη φυλακή. Δεν υπάρχει ελευθερία. Καθώς πλησιάζεις στη διαφώτιση, αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως δεν είσαι το σώμα σου αλλά εξακολουθείς να νιώθεις περιορισμένος χωρίς το σώμα σου. Τότε φτάνεις στο τελευταίο στάδιο όπου γίνεσαι ο Εαυτός των πάντων.
Συνειδητοποιείς πως είσαι τα δέντρα, η θάλασσα, οι πλανήτες, τα αστέρια, είσαι τα πάντα. Επηρεάζεις τα πάντα, γίνεσαι πανταχού παρών. Κι όμως, όταν οι άνθρωποι σε κοιτούν, φαίνεται να είσαι ένα σώμα. Έτσι, παραμένεις σιωπηλός. Δεν προσπαθείς να εξηγηθείς ή να αποδείξεις τίποτα. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα που να πρέπει να κάνεις. Έχεις ξεφύγει τελείως απ’ αυτό.
Robert Adams
March 30th, 2019|
Load More Posts
error:
I use cookies to give you the best experience on my website I Accept

Send this to a friend