Μερικές σταγόνες έμπνευσης με όλες τις ευλογίες να σε βοηθήσουν στο ταξίδι σου…
Μοιράσου την σελίδα

Ποιος ήσουν πριν τη συνειδητότητα;

Η σάντανα (πνευματική άσκηση) είναι σαν το σχολείο. Πρέπει να ξεκινήσεις από το νηπιαγωγείο, να πας στην πρώτη τάξη, στην πέμπτη τάξη, στο γυμνάσιο, στο λύκειο και μετά στο κολέγιο ή το πανεπιστήμιο. Αυτό ισχύει και για τη σάντανα. Εξασκείσαι σε μια μορφή τής σάντανα, πιθανώς για αρκετά χρόνια, και μετά συνεχίζεις με άλλες μορφές, υψηλότερες μορφές. Μέχρι να φτάσεις στη συνειδητοποίηση πως δεν υπάρχει σάντανα. Όλα αυτά τα χρόνια που πέρασα στεκόμενος στο ένα πόδι με τα χέρια μου ψηλά, απαγγέλλοντας μάντρα, κάνοντας πραναγυάμα, δεν ήταν απαραίτητα. Αυτό μπορείς να το πεις μόνο όταν έχεις φτάσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο στη ζωή σου. Όσο περισσότερη προσκόλληση έχεις με τη Γη, τόσο περισσότερη σάντανα πρέπει να κάνεις. Όσο όμως αρχίζεις να χάνεις αυτή την προσκόλληση στη Γη, η μορφή τής σάντανα αλλάζει. Αλλάζει η πνευματική σου άσκηση. Γίνονται όλο και λιγότερες. Από τη στιγμή που αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι είσαι αγνή συνειδητότητα. Πρέπει αυτή η αγνή συνειδητότητα να κάνει σάντανα; Ή απλά ο Θεός πρέπει να κάνει πνευματικές ασκήσεις;
Αρχίζεις να νιώθεις την πραγματικότητά σου. Όσο περισσότερο νιώθεις την πραγματικότητα του ποιος είσαι, τόσο περισσότερο το σώμα σου απομακρύνεται. Μέχρι να έρθει η μέρα που θα ξέρεις πέραν πάσης αμφιβολίας πως δεν έχεις σώμα. Κι όμως το σώμα εμφανίζεται. Αυτό το σημείο αποτελεί παράδοξο όταν προσπαθείς να χρησιμοποιήσεις λέξεις για να το εξηγήσεις. Δεν έχεις σώμα κι όμως την ίδια στιγμή, έχεις σώμα. Φαίνεται να επιδεικνύεις ένα σώμα. Οι άλλοι σε βλέπουν ως σώμα αλλά εσύ συνειδητοποιείς πως αυτό είναι ένα κοσμικό αστείο. Επειδή δεν υπάρχει σώμα, δεν υπάρχει κόσμος, δεν υπάρχει σύμπαν, υπάρχει μόνο συνειδητότητα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς επιλογές, αγνή συνειδητότητα, απεριόριστο διάστημα.
Πριν από την ολοκληρωτική διαφώτιση, το νιώθεις αυτό για τον εαυτό σου. Πως είσαι συνειδητότητα, πως δεν είσαι το σώμα σου, πως είσαι η απόλυτη πραγματικότητα. Καθώς εμβαθύνεις σ’ αυτό, γίνεσαι σαν το απεριόριστο διάστημα. Δεν περιορίζεσαι πια σε ένα μέρος. Δεν υπάρχει πλέον περιορισμός. Το σώμα μοιάζει με φυλακή. Μοιάζεις να είσαι περιορισμένος στο σώμα σου. Είναι σαν να βρίσκεσαι στη φυλακή. Δεν υπάρχει ελευθερία. Καθώς πλησιάζεις στη διαφώτιση, αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως δεν είσαι το σώμα σου αλλά εξακολουθείς να νιώθεις περιορισμένος χωρίς το σώμα σου. Τότε φτάνεις στο τελευταίο στάδιο όπου γίνεσαι ο Εαυτός των πάντων.
Συνειδητοποιείς πως είσαι τα δέντρα, η θάλασσα, οι πλανήτες, τα αστέρια, είσαι τα πάντα. Επηρεάζεις τα πάντα, γίνεσαι πανταχού παρών. Κι όμως, όταν οι άνθρωποι σε κοιτούν, φαίνεται να είσαι ένα σώμα. Έτσι, παραμένεις σιωπηλός. Δεν προσπαθείς να εξηγηθείς ή να αποδείξεις τίποτα. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα που να πρέπει να κάνεις. Έχεις ξεφύγει τελείως απ’ αυτό.
Robert Adams
March 30th, 2019|

Υπενθύμιση

Παραιτήσου από κάθε προσπάθεια να αλλάξεις την ζωή σου και τότε η ζωή θα σε εκπλήξει.
March 29th, 2019|

Μικρές Επιγνώσεις

Ένας δάσκαλος Zεν είπε: “Ολόκληρο το σύμπαν είναι η πραγματική μου προσωπικότητα.” Αυτό το ρητό είναι υπέροχο… Αν θέλεις να δεις τι είσαι πραγματικά, άνοιξε το παράθυρο και όλα όσα μπορείς να δεις είναι στην πραγματικότητα η έκφραση της εσωτερικής σου πραγματικότητας. Μπορείς να την αγκαλιάσεις ολόκληρη;
 Adyashanti
 
March 29th, 2019|

Η μοναχικότητα της σιωπής

Όταν ο νους είναι απελευθερωμένος από όλο το περιεχόμενό του, από όλο τον εξαρτημένο τρόπο σκέψης του, εισέρχεται στη μοναχικότητα της σιωπής. Αυτή η σιωπή μπορεί να εμφανιστεί μονάχα όταν κάποιος δει τους περιορισμούς του τρόπου σκέψης του. Όταν κάποιος δει ότι οι σκέψεις του δεν θα φέρουν την αλήθεια, τη γαλήνη ή την ελευθερία, τότε εμφανίζεται μια φυσική κατάσταση σιωπής και εσωτερικής καθαρότητας. Και σε αυτή τη σιωπή υπάρχει μια βαθιά μοναχικότητα επειδή κανείς δεν αναζητά μια πιο πλεονεκτική σχέση με τις σκέψεις του ή με τα συνοδευτικά συναισθήματα που έρχονται με τις σκέψεις.
Σε αυτή τη μοναχικότητα, όλες οι ιδέες και οι εικόνες μένουν πίσω κι εμείς μπορούμε διαισθητικά να κατευθυνθούμε προς το αγέννητο και αδημιούργητο έδαφος της ύπαρξης. Σε αυτό το έδαφος βρίσκουμε την πραγματική μας ύπαρξη· και με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η ύπαρξή μας είναι αδημιούργητη, είναι επίσης και αθάνατη. Γι’ αυτό όλα όσα θα είμαστε ή μπορούμε να είμαστε, βρίσκονται στη μοναχικότητά μας (μέσα στον εαυτό μας) και είναι διαχρονικά παρόντα στην πληρότητα και την ολότητά τους, τώρα και για πάντα.
Μέσα στην βαθύτερη μοναχικότητά μας, αφήνουμε κάθε εικόνα και ιδέα τού εαυτού μας αλλά και του Θεού και βρίσκουμε την ολοκλήρωση της ύπαρξής μας. Και σε αυτή την ολοκλήρωση της ύπαρξης αναγνωρίζουμε την θεϊκότητα όλων των πραγμάτων και όλων των πλασμάτων, άσχετα με το πόσο μεγάλα ή μικρά είναι. Επειδή η θεϊκότητα δεν είναι κάτι που κερδίζεται ή δίνεται αλλά υπάρχει μέσα στα πάντα. Το ότι έχουμε μάτια να δούμε τη θεϊκότητα όλων των πλασμάτων σημαίνει να φέρνουμε φως στον κόσμο.
Μας έχει δοθεί λοιπόν μια μικρή εργασία: να σταματήσουμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε και να είμαστε αυτό που είμαστε αιώνια. Μια τέτοια εργασία φαίνεται να είναι ένα δώρο αγάπης. Πόσο συχνά όμως το αρνούμαστε λόγω της τυφλής ασφάλειας της συμμόρφωσης με τους κανόνες τους οποίους επιτάσσουν οι φόβοι και οι ευθύνες μας; Αν μπορούσαμε να δούμε πως όλοι οι περιορισμοί είναι αυτο-επιβαλλόμενοι κι επιλεγμένοι από φόβο, θα πηδούσαμε αμέσως στην αγκαλιά τής χάρης, άσχετα με το πόσο σφιχτή θα ήταν αυτή η αγκαλιά.
Η αγάπη είναι που μας οδηγεί πέρα από τον φόβο και στη μοναχικότητα της ύπαρξής μας. Εκεί βρίσκουμε την απόλυτη μοναξιά γιατί είμαστε ελεύθεροι από όλες τις ψεύτικες ανέσεις τής ψευδαίσθησης και βρίσκουμε την ικανότητα να σταθούμε εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί να σταθεί αντί για εμάς. Είμαστε μόνοι όχι επειδή έχουμε απομονωθεί πίσω από μια συναισθηματική άμυνα ή ψεύτικη υπέρβαση αλλά επειδή δεν είμαστε πια αιχμάλωτοι ούτε του νου αλλά ούτε και του φόβου.
Το να στεκόμαστε μόνοι σε πλήρη απομόνωση σημαίνει να στεκόμαστε μπροστά την αναγνώριση της απόλυτης πληρότητας και ενότητας κάθε μορφής ύπαρξης. Κι απ’ αυτό το κοινό σημείο,  όπου τίποτα και κανείς δεν είναι ξένος προς εμάς, η αγάπη μας εκτείνεται σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και αγκαλιάζει τα μεγαλύτερα και τα μικρότερα πράγματα.
―  Adyashanti
March 24th, 2019|

Μικρές Επιγνώσεις

Αν αναζητάς τη φώτιση σε κάποια μελλοντική εμπειρία, είσαι προορισμένος να ζεις στη δυστυχία. Να είσαι σίγουρος γι’ αυτό. Αν αναζητάς τη φώτιση σε κάποιο στοιχείο τής εμπειρίας που δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή, θα είσαι μονίμως απογοητευμένος. Η φώτιση είναι ένας από τους πιο παρεξηγημένους όρους σε ολόκληρο το πνευματικό ρεπερτόριο. Η φώτιση είναι απλά η αναγνώριση του εαυτού μας ως αυτό που είμαστε αυτή τη στιγμή.
 Rupert Spira
 
March 22nd, 2019|

Υπενθύμιση

Και τι είναι αγάπη; Είναι η 100% αποδοχή των ανθρώπων και του κόσμου, όπως ακριβώς εκδηλώνονται.
March 22nd, 2019|

Υπενθύμιση

Πέρα από τα θετικά / αρνητικά του κόσμου, υπάρχει η απεριόριστη θεϊκή δύναμη, η συνειδητότητα, ευδαιμονία, ύπαρξη, το απεριόριστο Ον που ονειρεύεται πολλά όνειρα. Και κάθε όνειρο είναι εγώ, εσύ, ένας βράχος, ένα λουλούδι, ένα δέντρο, ένας κόκκος άμμου σε μια παραλία.
March 22nd, 2019|

Άβυσσος και Ουράνια

Πολλά απρόβλεπτα γεγονότα συμβαίνουν στη ζωή μας. Μια μέρα, ένα απρόβλεπτο γεγονός με τάραξε. Αυτό που ένιωσα είναι ένα σοκ· ούτε λύπη, ούτε απογοήτευση. Απλά ένα σοκ. Ένα απρόβλεπτο γεγονός ήρθε στο μονοπάτι μου και εγώ έπρεπε να δω τι θα κάνω. Και το σοκ με έφερε σε μια πλήρη, εσωτερική ακινησία.
Και τότε συνειδητοποίησα ως τα βάθη της ψυχής μου τούτο: όλα είναι όπως πρέπει να είναι. Μέχρι στιγμής απλά το έλεγα γιατί το πίστευα. Από τότε όμως, αυτή η συνειδητοποίηση αποκαλύφθηκε σε όλο της το μεγαλείο. Όλα εξελίσσονται σύμφωνα με το θεϊκό σχέδιο. Όλα όσα συμβαίνουν στο σώμα-Έλενα χρειάζεται να συμβούν γιατί έτσι λειτουργούν τα πράγματα στον πλανήτη Γη: ό,τι σπέρνεις, θερίζεις. Κάρμα.
Σαν ψυχές, έχουμε περάσει μέσα από πολλές ενσαρκώσεις. Ποιος ξέρει τι έχουμε κάνει· και καλά και κακά. Οι εμπειρίες έχουν δημιουργήσει εντυπώματα στην ψυχή μας και πορευόμαστε σύμφωνα με αυτά. Ο χρόνος στρογγυλεύει όλους τους λογαριασμούς, λέει ο Νισαργκαντάττα Μαχαράτζ. Και χρειάζεται χρόνο η ψυχή να σβήσει τα παλιά και να γράψει καινούρια.
Όλες οι εμπειρίες που έχουμε είναι σχεδιασμένες να συμβούν. Δεν έχουμε έλεγχο πάνω τους. Ακόμη κι όταν νομίζεις πως επεμβαίνεις σε μια εμπειρία με μια απρόβλεπτη απόφαση, δεν είναι τόσο απρόβλεπτη όσο το νομίζεις. Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι πριν καν αποφασίσουμε αν θα σηκώσουμε το δεξί χέρι ή το αριστερό, ο νους γνωρίζει ήδη τι χρειάζεται να επιλεχθεί.
Οπότε πάρε μια βαθιά ανάσα και χαμογέλασε. Ένα σενάριο έχει γραφτεί για σένα κι εσύ απλά το ζεις. Ο σεναριογράφος δεν ζήτησε τη γνώμη σου. Όμως είσαι ο σκηνοθέτης της ζωής σου και μπορείς να αποφασίσεις πώς το σώμα σου θα αντιδράσει απέναντι σε ό,τι συμβαίνει. Έχεις 100% ελεύθερη βούληση όσον αφορά τον τρόπο που θα αντιδράσεις απέναντι στην εμπειρία.
Οι πιο βαθιές συνειδητοποιήσεις συμβαίνουν συνήθως μετά από ένα σοκ. Και ευτυχώς, στο σενάριο της ζωής μας έχουμε πολλά τέτοια. Είναι δυνατά σκουντήματα για να ξυπνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε πως ο σεναριογράφος, ο ηθοποιός, η σκηνή του θεάτρου και οι θεατές, είναι όλα αυτά το Απεριόριστο Ον, ο Εαυτός, ο Θεός που προβάλλει έναν κόσμο ψευδαίσθησης. Κι εμείς είμαστε το Απεριόριστο Ον.
Πολλά διαβάζουμε και πιστεύουμε αλλά λίγες είναι οι στιγμές που πραγματικά συνειδητοποιούμε αυτά που διαβάζουμε. Όμως είναι σημαντικό να εκθέτουμε τον εαυτό μας σε πληροφόρηση, να αναρωτιόμαστε, να αφήνουμε την γνώση να απορροφηθεί μέσα μας γιατί κάποια στιγμή, κάτι θα συμβεί και τότε όλα θα ξεκαθαρίσουν. Η άμμος στρώθηκε και η δύναμη του κεραυνού θα την αλλάξει και θα την μετατρέψει σε γυαλί.
Δεν υπάρχει τίποτα λάθος στον κόσμο. Δεν υπάρχει κανένα λάθος από όσα συμβαίνουν στην ανθρώπινη εμπειρία σου. Είμαστε εδώ για να τινάξουμε και το παραμικρό ψίχουλο από τις τσέπες και πολλές φορές χρειάζεται – ένα αόρατο χέρι – να μάς κρατήσει από το πόδι με το κεφάλι προς τα κάτω, ώστε να σιγουρευτεί πως όλα τα ψίχουλα έχουν πέσει.
Πέρα από το ατομικό κάρμα, υπάρχει το οικογενειακό, το συλλογικό και πάει λέγοντας. Είμαστε εύθραυστες υπάρξεις κάτω από την επιρροή δυνάμεων πέραν της αντίληψής μας. Όμως μέσα μας έχουμε μια δύναμη που ξεκαθαρίζει το νου, διώχνει τις ομίχλες και μας φωτίζει να συνειδητοποιήσουμε τούτο: είμαστε Εκείνο που προβάλλει τον κόσμο.
Όταν κάνεις το καθήκον σου σύμφωνα με το σενάριο που εξελίσσεται στην παρούσα στιγμή και μόνο, η έμπνευση, η ιδέα, η βοήθεια και ό,τι άλλο χρειαστείς, έρχεται αυθόρμητα. Ενώ όταν εστιάζεσαι να επηρεάσεις την ύλη και τον κόσμο, δημιουργείς αντίσταση. Αφέσου στον κοσμικό χορό.
Κάνε το χρέος σου. Όταν έρχεται αυτό ή εκείνο, κάνε ό,τι χρειάζεται και μετά άφησέ το. Όλος ο κοσμικός χορός συμβαίνει τούτη τη στιγμή. Μην τη χάνεις. Ό,τι και να σου φέρνει, απλήρωτους λογαριασμούς, μια απώλεια, μια διαλυμένη σχέση… μην χάνεις ποτέ την παρούσα στιγμή. Όλες οι δυνατότητες, όλη η αγάπη, όλο το μεγαλείο της Ύπαρξης, Συνειδητότητας, Ευδαιμονίας, βρίσκεται σε τούτη εδώ τη στιγμή που έχει μεταφραστεί σε μια απώλεια, σε μια διαλυμένη σχέση, σε απλήρωτους λογαριασμούς. Ο κοσμικός χορός φέρνει σε ύπαρξη άβυσσο και ουράνια.
Με αγάπη
Έλενα
March 22nd, 2019|

Υπενθύμιση

Να υποδέχεσαι ό,τι έρχεται και να αποχαιρετάς ό,τι φεύγει. Άφησε το σώμα  να κάνει τα δικά του, να στεναχωριέται, να προσδοκεί κι εσύ απλά να παρατηρείς. Και ίσως να με ρωτήσεις ποιος είναι αυτός που παρατηρεί. Η αποκάλυψη είναι και το ταξίδι.
March 12th, 2019|

Υπενθύμιση

Οι ζωές μας βρίσκονται μεταξύ χαράς και λύπης. Κυνηγάμε τις χαρούμενες εμπειρίες και τα στεναχωριόμαστε στις δυσάρεστες. Μα τα πάντα είναι Θεός. Τα πάντα είναι αγάπη. Και η αγάπη, πρωτίστως βρίσκεται στις δυσάρεστες εμπειρίες. Για να εξελιχθεί η ψυχή και επιτέλους να ανασάνει.
March 11th, 2019|
Load More Posts