Στην παραβολή του Ασώτου Υιού, ο υιός αφήνει την ασφάλεια και την άνεση του βασιλείου τού πατέρα του, εξερευνά όλες τις δυνατότητες που έχει να του προσφέρει ο κόσμος ή αλλιώς η αντικειμενική εμπειρία σε θέματα απόλαυσης και ευχαρίστησης και τελικά συνειδητοποιεί τη ματαιότητα της αναζήτησής του. Στο τέλος γυρίζει προς την πηγή της ευτυχίας – που συμβολίζεται εδώ από τον πατέρα του – η οποία ήταν ουσιαστικά πάντοτε διαθέσιμη αλλά φαινομενικά αρκετά μακριά του λόγω της ιδιαίτερης γοητείας τού υιού από το δράμα τής εμπειρίας.
― Rupert Spira