Τα δέντρα μεγαλώνουν και αντέχουν στις πιο δύσκολες συνθήκες γιατί παρά τον συμπαγή κορμό, έχουν μάθει να είναι ευλύγιστα και ευπροσάρμοστα. Η ανάπτυξή τους δεν θα σταματήσει λόγο κάποιου εμποδίου… προσαρμόζονται στο περιβάλλον, αγκαλιάζουν το όποιο εμπόδιο συναντάνε στο δρόμο τους και συνεχίζουν την ανάπτυξή τους.
Τα δέντρα δεν αντιστέκονται σε ό,τι συμβαίνει. Δεν λένε… “Αυτή η πέτρα εμποδίζει τις ρίζες μου να απλωθούν, θα κάνω ό,τι μπορώ για να τη διώξω”. Αντιθέτως, οι ρίζες αγκαλιάζουν την πέτρα και συνεχίζουν το ταξίδι της ανάπτυξής τους.
Ο άνθρωπος είναι σαν το δέντρο – άλλωστε το 99% του DNA μας είναι ολόιδιο με τα δέντρα. Αν οι ρίζες του δέντρου αποφάσιζαν να φέρουν αντίσταση στην πέτρα, θα έσπαγαν και το δέντρο δεν θα απορροφούσε τα θρεπτικά συστατικά του χώματος και θα ξεραινόταν. Το να αποδέχεσαι λοιπόν οτιδήποτε συμβαίνει, διαλύει κάθε αντίσταση του εγώ.
Η αποδοχή δεν είναι παθητικότητα, δεν είναι αδράνεια. Αντιθέτως. Όταν αποδέχεσαι ένα δύσκολο γεγονός που συνέβη ξαφνικά, λες: “Εντάξει, συνέβη, το καλωσορίζω γιατί έχει το λόγο του. Αναλαμβάνω την ευθύνη γιατί αφορά εμένα. Τι μπορώ να κάνω γι’ αυτό;” Και ο άνθρωπος εργάζεται στο να λύσει το πρόβλημα που παρουσιάστηκε ή αν δεν μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό, το αφήνει εμπιστευόμενος το Σύμπαν για το οποιοδήποτε αποτέλεσμα.
Η κάθε είδους αντίσταση είναι το εγώ. Το εγώ σε κάνει να θυμώνεις, να γκρινιάζεις, να παραπονιέσαι και να έχεις κατάθλιψη όταν η ζωή σε προκαλεί. Όμως δεν είσαι το εγώ.
Να θυμάσαι τούτο: Όταν αφυπνίζεσαι, η χάρις του Σύμπαντος κάνει τη ζωή σου ευκολότερη. Όταν υπερβαίνεις το εγώ, το Σύμπαν διαλύει τις πέτρες για σένα ή σε βοηθάει να τις αγκαλιάσεις. Όταν υπερβαίνεις το εγώ, η ζωή γίνεται ευκολότερη.
Το πρώτο βήμα για να υπερβεί το εγώ της η ανθρωπότητα, δόθηκε από τους αρχαίους Έλληνες. Κάνε λοιπόν το πρώτο βήμα για να υπερβείς το εγώ που είναι τούτο: Γνώθι σαυτόν.
Με αγάπη,
Έλενα