Ο φόβος, όπως η προσωπικότητα και το εγώ, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία κατάσταση του νου. Ο φόβος σκιάζει την φωτεινή μας πλευρά και μας κάνει να νομίζουμε πως είμαστε αδύναμοι και εντελώς παραδομένοι σε μία ψευδαίσθηση που νομίζουμε πως είναι αληθινή. Φοβόμαστε με πολλούς τρόπους: μέσα από την ύλη, από τα συναισθήματα, από την νοητική μας λειτουργία. Φοβόμαστε μη χάσουμε την δουλειά μας, τα αγαπημένα μας πρόσωπα, την υγεία μας, τα υλικά μας αγαθά και προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα για να ελέγξουμε την ψεύτικη πραγματικότητα που νομίζουμε πως είναι αληθινή.
Το σώμα μας ταυτίζεται με την ψευδαίσθηση… όμως εμείς Δεν είμαστε το σώμα μας. Φιλοξενούμαστε σε αυτό. Είμαστε η Θεϊκή / Συμπαντική ενέργεια όπου μέσα από μορφές, μπορεί να δει και να αγαπήσει τον εαυτό της.
Δεν μπορούμε να σταματήσουμε να φοβόμαστε όσο νομίζουμε πως είμαστε το σώμα. Πώς όμως μπορούμε να κάνουμε το πρώτο βήμα για να μην φοβόμαστε; Σίγουρα δεν γίνεται με το να πνίξουμε τον φόβο ή να κάνουμε πως δεν τον βλέπουμε, πιστεύοντας πως η γενναία μας στάση θα τον εξαφανίσει. Αν νικήσουμε σε ένα σενάριο, σίγουρα θα βρούμε τον φόβο με κάποια άλλη μορφή σε ένα επόμενο.
Ο φόβος είναι μια κατάσταση του νου. Όταν ο νους φοβάται, σημαίνει πως δεν γνωρίζει, δεν έχει τις κατάλληλες πληροφορίες για να μην φοβάται. Δεν μπορεί να καταλάβει πως αν επιστρέψει στην φυσική του κατάσταση, εκείνη της ηρεμίας, θα κατανοήσει πλήρως πως η ψευδαίσθηση του κόσμου είναι απλά μία ψευδαίσθηση. Για να συμβεί όμως αυτό, χρειάζεται πίστη σε μία ανώτερη δύναμη και εργασία με το νου. Μόνο έτσι καταφέρνουμε να είμαστε το Απεριόριστο Ον χωρίς καμία νοητική δέσμευση. Θέλει δουλειά αυτό και κυρίως ζήλο και διάθεση να δούμε την ζωή από μία εντελώς διαφορετική οπτική.
Μην προσπαθείτε να πνίξετε την φωνή του νου που σας λέει πως φοβάται. Ακούστε τον, κατανοήστε τον φόβο του… προσέξτε… δεν λέω τον φόβο σας, καθώς εσείς Δεν είσαστε ο φόβος σας. Απευθύνομαι στο Απεριόριστο Ον που είσαστε και όχι στο σώμα σας. Ο νους κι εσείς είσαστε διαχωρισμένοι. Ο νους χρησιμοποιεί τον εγκέφαλο για να εκδηλωθεί αλλά εσείς Δεν είσαστε ο εγκέφαλός σας. Πείτε στο νου σας λοιπόν που φοβάται: “Εντάξει, εντάξει, καταλαβαίνω πως φοβάσαι. Μπορείς να φοβάσαι, έχεις κάθε δικαίωμα να φοβάσαι. Είμαι φίλος σου και σε καταλαβαίνω”.
Χρειάζεται να το ακούσει αυτό ο νους σας για να αρχίζει να ηρεμεί, ενώ ταυτόχρονα διαχωρίζεστε κι από εκείνον. Να θυμάστε, Δεν είσαστε ο νους σας. Είναι ο φίλος σας που θα τον έχετε σε όλη σας την ζωή, χρειάζεται να τα πηγαίνετε καλά μαζί του. Ο νους σας θα νιώσει δυνατός γιατί έχει δίπλα του το Απεριόριστο Ον που είσαστε. Βλέπετε πόσο εύκολα νιώθετε μέσα σας τη μη ταύτιση;
Εξασκηθείτε σε αυτό και θα νιώσετε συμπόνια για το νου σας με τον ίδιο τρόπο που θα νιώθατε συμπόνια προς έναν φίλο σας. Και η συμπόνια οδηγεί στην ανιδιοτελή αγάπη. Ο νους σας είναι ένας φίλος σας που θα τον έχετε σε όλη τούτη την ενσάρκωση. Όσο θα εξελίσσεται, τόσο θα ηρεμεί, μέχρι που θα αλλάξει και θα λειτουργεί υπέρ της εξέλιξής σας. Προς το παρόν, η φύση του είναι να σας βάζει εμπόδια στο μονοπάτι σας και όλη την ώρα να σας τραβάει το χέρι σαν το κακομαθημένο παιδάκι που δείχνει στους γονείς του τα ράφια ενός παιχνιδάδικου: “Μπαμπά, θέλω να εκπληρώσω αυτόν τον στόχο, μαμά θέλω αυτή την δουλειά… θέλω να είμαι ευτυχισμένος, θέλω να έχω αφθονία… φοβάμαι, θέλω προστασία…”
Να τον ακούτε το νου σας… αν προσπαθείτε να τον πείσετε για την δική σας άποψη, θα τσακωθείτε μαζί του και δεν το θέλετε. Η εσωτερική σιωπή σημαίνει συμφιλίωση με το νου, σημαίνει να τον ακούτε και να του λέτε: “Εντάξει, μπορείς να ζητάς τον τάδε στόχο, κάνε και σκέψου ό,τι νομίζεις…”. Κι εσείς καθίστε ήσυχα, παρατηρήστε τον που φαντάζεται τρόπους και σχέδια και αφήστε το Σύμπαν να εκδηλωθεί μέσα από την εσώτερη αίσθηση κατεύθυνσης.
Και όλα είναι μια χαρά στον κόσμο σας…
Με αγάπη
Έλενα