Κάποια στιγμή χρειάστηκε να βγω από το πρόγραμμά μου και να βοηθήσω μια μητέρα με το παιδί της που χειρουργούνταν στο νοσοκομείο. Αυτό σήμαινε να περνάω πολλές ημέρες στο νοσοκομείο από το πρωί ως το βράδυ, παίζοντας με το παιδί και προσφέροντας κάθε είδους βοήθεια.
Αν αυτό μου συνέβαινε πριν αποκαλύψω την Παρουσία, εκείνη την ευδαιμονική κατάσταση που σε συντονίζει με τον παρόντα χρόνο και μόνο, θα είχα αγχωθεί και πιεστεί. Δεν θα έλεγα όχι στη μητέρα αλλά θα είχα ένα μόνιμο άγχος ότι έχω αφήσει πράγματα πίσω και πως η επιχείρηση και η οικογένεια δεν θα φροντιζόταν όπως έπρεπε.
Από την ημέρα που αποκάλυψα την κατάσταση της Παρουσίας, εκείνης της εσωτερικής, ιερής διάστασης, έμαθα να δέχομαι τη ζωή όπως ακριβώς συμβαίνει. Έμαθα να παραδίνομαι στον αυθόρμητο ρυθμό της και να καλωσορίζω τα γεγονότα όπως ακριβώς εκδηλώνονται.
Έτσι, ανταποκρίθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη στο κάλεσμα της ζωής να αφήσω αυτό που κάνω και να αναλάβω κάτι άλλο. Αυτό είναι και η μη προσκόλληση καθώς έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη πως όπου κι αν βρίσκομαι, είναι πάντα κατάλληλο.
Αυτές τις μέρες που ήμουν στο νοσοκομείο, συνειδητοποίησα αυτό που έλεγε ο Χριστός: μόνο όταν γίνετε σαν τα παιδιά θα κερδίσετε την βασιλεία των ουρανών. Το να είσαι παιδί – όπως λέει ο Eckhart Tolle – σημαίνει να λειτουργείς χωρίς την ταύτιση με τον κόσμο, χωρίς το άγχος, χωρίς τις ανησυχίες. Τα παιδιά ζουν στον παρόντα χρόνο αυθόρμητα καθώς το εγώ δεν έχει πλήρως αναπτυχθεί και γίνονται σπουδαίοι δάσκαλοι για όσους τα παρατηρήσουν.
Από τη στιγμή που το εγώ αναπτύχθηκε στον άνθρωπο ως μέρος της φυσικής εξέλιξης, δημιουργήθηκαν οι ανησυχίες, ο έλεγχος, ο φόβος, το άγχος κ.τ.λ. Τώρα βρισκόμαστε στην εξελικτική διαδικασία να εξαλείψουμε το εγώ από το νου μας. Το εγώ είναι μια διαδικασία σκέψης που τα παιδιά δεν έχουν αναπτύξει όσο οι μεγάλοι.
Όταν βιώνεις την Παρουσία και αυτό συμβαίνει μόνο όταν το εγώ δεν υπάρχει, τότε γίνεσαι παιδί. Νιώθεις ευδαιμονία και χαρά που δεν πηγάζει από πουθενά. Καλωσορίζεις και προσαρμόζεσαι με ό,τι κι αν έρχεται στη ζωή σου.
Έτσι, ήμουνα παρούσα κάθε στιγμή με τη μητέρα και το παιδί, το γευόμουν, το χαιρόμουν και τελικά έφτασα να παίζω και με άλλα παιδιά του ορόφου απολαμβάνοντας την παρουσία τους.
Δεν έχουμε κάποιο παιδί μέσα μας που χρειάζεται να συνδεθούμε με αυτό ή να το ενεργοποιήσουμε. Το να είμαστε παιδί σημαίνει να είμαστε αυθόρμητοι, αυθεντικοί, αθώοι και αγνοί. Είναι η κατάσταση της Παρουσίας που μεταμορφώνει τον άνθρωπο, ενεργοποιώντας ανώτερες ποιότητες στο νου.
Είχα μια εξαιρετική ευκαιρία να παρατηρήσω τα παιδιά καθώς έπαιζα μαζί τους και να συνειδητοποιήσω τα λόγια του Χριστού. Αυτή η εμπειρία ήταν ένα εξαιρετικό σχολείο για μένα και με πήγε παρακάτω. Αν είχα αντισταθεί, αν προσπαθούσα να βρω τρόπο να λειτουργώ και την επιχείρησή μου ή τις δουλειές του σπιτιού, θα έχανα τα δώρα αυτής της εμπειρίας.
Απλά είπα στο σώμα-Έλενα: “Η ζωή σε κάλεσε να κάνεις κάτι άλλο τώρα”. Μόνο αυτό.
Και όλα τελικά φροντίστηκαν με τον καλύτερο τρόπο.
Όταν αγνοείς τα καλέσματα της ζωής χάνεις τις μεγαλύτερες εσωτερικές εμπειρίες.
Με αγάπη,
Έλενα