Όταν ο νους είναι απελευθερωμένος από όλο το περιεχόμενό του, από όλο τον εξαρτημένο τρόπο σκέψης του, εισέρχεται στη μοναχικότητα της σιωπής. Αυτή η σιωπή μπορεί να εμφανιστεί μονάχα όταν κάποιος δει τους περιορισμούς του τρόπου σκέψης του. Όταν κάποιος δει ότι οι σκέψεις του δεν θα φέρουν την αλήθεια, τη γαλήνη ή την ελευθερία, τότε εμφανίζεται μια φυσική κατάσταση σιωπής και εσωτερικής καθαρότητας. Και σε αυτή τη σιωπή υπάρχει μια βαθιά μοναχικότητα επειδή κανείς δεν αναζητά μια πιο πλεονεκτική σχέση με τις σκέψεις του ή με τα συνοδευτικά συναισθήματα που έρχονται με τις σκέψεις.
Σε αυτή τη μοναχικότητα, όλες οι ιδέες και οι εικόνες μένουν πίσω κι εμείς μπορούμε διαισθητικά να κατευθυνθούμε προς το αγέννητο και αδημιούργητο έδαφος της ύπαρξης. Σε αυτό το έδαφος βρίσκουμε την πραγματική μας ύπαρξη· και με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η ύπαρξή μας είναι αδημιούργητη, είναι επίσης και αθάνατη. Γι’ αυτό όλα όσα θα είμαστε ή μπορούμε να είμαστε, βρίσκονται στη μοναχικότητά μας (μέσα στον εαυτό μας) και είναι διαχρονικά παρόντα στην πληρότητα και την ολότητά τους, τώρα και για πάντα.
Μέσα στην βαθύτερη μοναχικότητά μας, αφήνουμε κάθε εικόνα και ιδέα τού εαυτού μας αλλά και του Θεού και βρίσκουμε την ολοκλήρωση της ύπαρξής μας. Και σε αυτή την ολοκλήρωση της ύπαρξης αναγνωρίζουμε την θεϊκότητα όλων των πραγμάτων και όλων των πλασμάτων, άσχετα με το πόσο μεγάλα ή μικρά είναι. Επειδή η θεϊκότητα δεν είναι κάτι που κερδίζεται ή δίνεται αλλά υπάρχει μέσα στα πάντα. Το ότι έχουμε μάτια να δούμε τη θεϊκότητα όλων των πλασμάτων σημαίνει να φέρνουμε φως στον κόσμο.
Μας έχει δοθεί λοιπόν μια μικρή εργασία: να σταματήσουμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε και να είμαστε αυτό που είμαστε αιώνια. Μια τέτοια εργασία φαίνεται να είναι ένα δώρο αγάπης. Πόσο συχνά όμως το αρνούμαστε λόγω της τυφλής ασφάλειας της συμμόρφωσης με τους κανόνες τους οποίους επιτάσσουν οι φόβοι και οι ευθύνες μας; Αν μπορούσαμε να δούμε πως όλοι οι περιορισμοί είναι αυτο-επιβαλλόμενοι κι επιλεγμένοι από φόβο, θα πηδούσαμε αμέσως στην αγκαλιά τής χάρης, άσχετα με το πόσο σφιχτή θα ήταν αυτή η αγκαλιά.
Η αγάπη είναι που μας οδηγεί πέρα από τον φόβο και στη μοναχικότητα της ύπαρξής μας. Εκεί βρίσκουμε την απόλυτη μοναξιά γιατί είμαστε ελεύθεροι από όλες τις ψεύτικες ανέσεις τής ψευδαίσθησης και βρίσκουμε την ικανότητα να σταθούμε εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί να σταθεί αντί για εμάς. Είμαστε μόνοι όχι επειδή έχουμε απομονωθεί πίσω από μια συναισθηματική άμυνα ή ψεύτικη υπέρβαση αλλά επειδή δεν είμαστε πια αιχμάλωτοι ούτε του νου αλλά ούτε και του φόβου.
Το να στεκόμαστε μόνοι σε πλήρη απομόνωση σημαίνει να στεκόμαστε μπροστά την αναγνώριση της απόλυτης πληρότητας και ενότητας κάθε μορφής ύπαρξης. Κι απ’ αυτό το κοινό σημείο,  όπου τίποτα και κανείς δεν είναι ξένος προς εμάς, η αγάπη μας εκτείνεται σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και αγκαλιάζει τα μεγαλύτερα και τα μικρότερα πράγματα.
―  Adyashanti