Όταν έχεις συνειδητοποιήσει το παιχνίδι που κάνει το εγώ, τότε ξεκινάει η διαδικασία της αφύπνισης. Φαντάσου να έχεις 24/7 έναν συγκάτοικο τον οποίο δεν μπορείς να ξεφορτωθείς. Κάποιες μέρες θα ξυπνήσει και θα είναι χαρούμενος και αισιόδοξος και κάποιες άλλες μέρες θα είναι γκρινιάρης, μίζερος και καταθλιπτικός.
Όταν όμως έχεις συνειδητοποιήσει πως εσύ δεν είσαι το εγώ, ούτε οι διαθέσεις του, ούτε η γκρίνια του, ούτε η θλίψη του, τότε αρχίζει η πραγματική εσωτερική μεταμόρφωση. Έχουμε μόνιμα μέσα στο νου μας μια φωνή που μας αμφισβητεί, που σκέφτεται απαισιόδοξα, που κουτσομπολεύει τους άλλους, που παραπονιέται, που θέλει εκείνο ή το άλλο, που κατηγορεί όσους φέρονται άδικα, που λέει πόσο άσχημοι ή χοντροί είμαστε και πως ποτέ δε θα βρούμε κάποιον να μας αγαπά. Όλα αυτά είναι το εγώ.
Όταν όμως το αναγνωρίζεις και απλά το αγνοείς, τότε χάνει τη δύναμή του και ο ιερός εαυτός αποκαλύπτεται. Δεν σου λέω πως από τη μία στιγμή στην άλλη θα πάψει αυτή η εσωτερική φωνή ή θα σταματήσεις να νιώθεις άσχημα συναισθήματα. Τα αποδέχεσαι όπως είναι και πηγαίνεις πέρα από αυτά.
Και τότε συνειδητοποιείς πως κάθε στιγμή είναι ιερή στιγμή. Όταν πλένεις τα πιάτα σου, όταν πηγαίνεις στην τουαλέτα, όταν δημιουργείς κάτι… όλες αυτές οι στιγμές είναι ιερές γιατί εμπεριέχουν συνειδητότητα. Σε αυτή την κατάσταση η φωνή του εγώ μοιάζει να έρχεται από κάπου μακριά και ο νους αρχίζει να αδειάζει. Τότε θα συνειδητοποιήσεις πως έχεις τη δύναμη να σπρώχνεις κάθε σκέψη μακριά και να παραμένεις στη σιωπή.
Και σε αυτή την κατάσταση, απλά είσαι.
Με αγάπη
Έλενα