Σ ηκώθηκα πριν το ξημέρωμα. Συνήθως αφουγκράζομαι μήπως θέλω να κοιμηθώ λιγάκι ακόμη, να είμαι σίγουρη πως το σώμα ξεκουράστηκε αρκετά κατά τη διάρκεια της νύχτας. Στο χουζούρι μου, αναλογίζομαι τα όνειρα που είδα. Πολλές φορές κάτι σημαίνουν, άλλες πάλι όχι. Όπως και να έχει, είναι διασκεδαστικά και από καιρό έχω μάθει να γελάω και να μη χρεώνομαι ακόμη και τους εφιάλτες. Παρενέργειες της ανθρώπινης εμπειρίας, λέω και δεν τους δίνω σημασία.
Τα παιδιά μου ακόμη κοιμούνται – έχω μία-δύο ώρες μπροστά μου πριν ξυπνήσουν και ετοιμαστούν για το σχολείο τους. Μέχρι να πλυθώ, ο κεντρικός υπολογιστής ανοίγει. Όλη η δουλειά της ημέρας είναι προγραμματισμένη εκεί. Πολλή πληροφόρηση είναι έτοιμη να ξεχυθεί έξω και να αρχίσει να σκουντάει. Κοιτάζω την αντζέντα με τα ραντεβού της ημέρας. Ρίχνω μια ματιά στα email. Θα απαντηθούν μέσα στην ημέρα, τώρα είναι η ώρα για την πρωινή μου ιεροτελεστία.
Φτιάχνω τον διπλό, ελληνικό καφεδάκο μου και πηγαίνω στην αγαπημένη μου γωνιά, στο μπαλκονάκι μου. Μέχρι να πέσουν τα κρύα, το ξύλινο τραπέζι και η πάνινη καρέκλα, είναι γραφείο μου. Παίρνω το λάπτοπ, το βάζω στην πρίζα. Κάπου στο βάθος ακούω έναν κόκορα να σημαίνει την έναρξη της ημέρας. Εξοχή μοιάζει η περιοχή που μένω, δε μου κάνει εντύπωση. Που και που, ακούω ένα αυτοκίνητο να περνάει από κάποιον παράλληλο δρόμο. Η δροσιά είναι έντονη αλλά δε με ενοχλεί. Τα πάω καλά με το κρύο, με τη ζέστη είμαι τσακωμένη. Έχοντας στερηθεί για τρία χρόνια τον καφέ κάτω από ιατρικές διερευνήσεις, εδώ και ένα χρόνο, απολαμβάνω κάθε γουλιά με ευγνωμοσύνη. Πλησιάζω τη μύτη μου στην κούπα και ρουφάω το άρωμά του. Η μεγαλύτερη ευλογία του πρωινού είναι το άρωμα του καφέ. Ανασάνω βαθιά και αφήνω την ευγνωμοσύνη να κυριεύσει την ψυχή μου. Καλύτερο δώρο από το Σύμπαν δε θα μπορούσα να έχω.
Πάνω στο γραφείο μου, βρίσκεται το τετράδιο που κρατάω σημειώσεις για ό,τι μου έρθει στο κεφάλι, η Εζερστένια που μου θυμίζει πως κάποια στιγμή πρέπει να ασχοληθώ με τη συνέχεια, ο καπνός, τα φίλτρα και τα τσιγαρόχαρτα. Ένα πλαστικό μπουκάλι Λουξ μισογεμάτο με νερό, αποτελεί μόνιμα το τασάκι μου – πρακτικό το βρίσκω, κάθε τόσο το πετάω και χρησιμοποιώ άλλο. Ανοίγω το λάπτοπ και παράλληλα το σακουλάκι του καπνού. Ιεροτελεστικά, στρίβω το πρώτο τσιγάρο της ημέρας. Ανοίγω το word και το βιβλίο που γράφω αυτή την περίοδο. Έχουμε δρομολογήσει να εκδοθεί σύντομα και ακόμη άλλο ένα είναι στα σκαριά. Βρίσκω τον αναπτήρα, ανάβω το τσιγάρο και τραβάω την πρώτη ρουφιξιά. Ευγνωμοσύνη νιώθω, ακόμη μια φορά. Ακόμη ένα δώρο από το Σύμπαν, πολύτιμη και αυτή η στιγμή μου.
Παίρνω την κούπα του καφέ και πίνω την πρώτη γουλιά. Κι άλλη ευγνωμοσύνη, κι άλλη λαμπερή στιγμή αφήνω να κυριεύσει την καρδιά μου και να γίνει ένα με τις ευγνωμοσύνες όλου του κόσμου. Τέτοιες ευγνωμοσύνες θέλει η Γη για να προχωρήσει. Ευγνωμοσύνη που χαμήλωσα την ενέργειά μου για να ζήσω πολύτιμες τέτοιες εμπειρίες ως άνθρωπος και να έχω να λέω ιστορίες όταν επιστρέψω. Κάποιες φορές αναθεμάτιζα την ώρα που κατέβηκα, κάποιες άλλες ζητούσα να επιστρέψω αλλά περισσότερες είναι οι φορές που σηκώνω τα μανίκια και καταπιάνομαι με ό,τι πάθος αναδύεται από την ψυχή μου. Τώρα απολαμβάνω τις προκλήσεις γιατί δε φοβάμαι να χάσω… έχω βγει εδώ και καιρό έξω από τον ασφαλή μου κύκλο. Όπου και να με πάει η ζωή, κατάλληλο είναι. Ξημερώνει. Σε λίγο θα σηκωθούν τα παιδιά, έχω χρόνο ακόμη. Ακόμη μια γουλιά ζεστού καφέ. Διαβάζω το σημείο που σταμάτησα χθες να γράφω, ανοίγω τις σημειώσεις μου, οργανώνομαι. Ένα νέο άρθρο για την ιστοσελίδα γυροφέρνει στο μυαλό μου, αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης με όλα όσα συζητάω, βιώνω, διαβάζω, ακούω. Κρατάω σημειώσεις να ασχοληθώ αργότερα. Η δική μου εμπειρία είναι μια σειρά από κουτάκια, τακτοποιημένα μέσα στην ψυχή και στα γραπτά μου.
Ακούω την πόρτα του μπάνιου να ανοίγει. Κάποιο από τα παιδιά σηκώθηκε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Τελειώνω το τσιγάρο και σηκώνομαι κι εγώ να τα βοηθήσω να ετοιμαστούν για το σχολείο. Θα ασχοληθώ με τον κόσμο μου αργότερα, τώρα πρέπει να τα βοηθήσω να ετοιμαστούν για τον δικό τους κόσμο. Μια ευθύνη που δε με βαραίνει, καθώς έχουμε μάθει να λειτουργούμε παράλληλα. Τα πάντα είναι όπως πρέπει να είναι.
Και όλα είναι μια χαρά στον κόσμο μου.
Με αγάπη,
Έλενα