Πόσες φορές πεθαίνουμε σε μια ζωή; Αμέτρητες. Πέρα από τον θάνατο και τη φθορά του φυσικού σώματος, βιώνουμε ως άνθρωποι και πολλούς άλλους θανάτους. Τον θάνατο μιας σχέσης, μιας δουλειάς, μιας φιλίας… αλλά ο μεγαλύτερος και ενδοξότερος θάνατος όλων είναι εκείνος του εγώ.
Κακά τα ψέματα… χωρίς το εγώ η ζωή σου θα ήταν πολύ καλύτερη γιατί εκείνο είναι υπεύθυνο που σε κάνει να βιώνεις βαριά τον κάθε θάνατο της ζωής σου. Σε εμποδίζει να δεις τα δώρα που σου φέρνει ο κάθε θάνατος, ακόμη κι αν είναι αυτός ενός αγαπημένου προσώπου. Η ταύτιση με τη μορφή δημιουργεί τον θρήνο και τη στεναχώρια ενώ στην πραγματικότητα ο θάνατος είναι η ανάσταση της ψυχής.
Όταν ένα αγαπημένο πρόσωπο πεθαίνει, τι είναι εκείνο που στην πραγματικότητα πεθαίνει; Η φθαρτή του μορφή που απελευθερώνει την ψυχή και την ετοιμάζει για νέο ταξίδι. Επιτέλους, θα έχει κι άλλη ευκαιρία να δουλέψει προς την αφύπνιση, μέσα από ένα άλλο σενάριο. Να θυμάσαι πως το εγώ σε κάνει να αγαπάς και να δένεσαι με τη μορφή αυτή, γι’ αυτό θλίβεσαι.
Βαθιά μέσα στην καρδιά σου γνωρίζεις πως οι ανθρώπινοι δεσμοί είναι μια ψευδαίσθηση. Ναι, το ξέρω πως είναι δύσκολο να το βιώσεις αλλά ξεκίνησε με το να αγκαλιάσεις την πληροφόρηση. Φέρε νέα δεδομένα στο νου πως όλες οι σχέσεις που έχεις στη ζωή σου, οικογενειακές, φιλικές, συντροφικές… όλες αυτές οι σχέσεις είναι απλά ένα κουστούμι που φοράει το Σύμπαν.
Είμαστε όλοι ηθοποιοί πάνω σε μια σκηνή. Αν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το σώμα από το κουστούμι που φοράς, βρίσκεσαι μέσα στο matrix. Αν το ξεχωρίζεις και δεν ταυτίζεσαι με το κουστούμι αλλά ούτε και με το ρόλο, έχεις βγει έξω από το matrix. Τόσο απλά.
Ο θάνατος είναι η μεταμορφωτική δύναμη της ζωής. Μετουσιώνει την ενέργεια σε μιαν άλλη ενέργεια. Τα ανθρώπινα σώματα είναι μια μορφή χονδροειδούς ενέργειας. Η ψυχή είναι μιαν άλλη μορφή ενέργειας. Το Σύμπαν είναι ενέργεια. Το παντελόνι που φοράς είναι ενέργεια επίσης.
Ο θάνατος προωθεί την ενέργεια και της αλλάζει μορφές. Αν θλίβεσαι για ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, να θυμάσαι πως η ύπαρξή του εξακολουθεί να υπάρχει παντού γύρω σου απλά βρίσκεται σε μιαν μορφή που δεν αναγνωρίζεις ως οικεία.
Με αγάπη,
Έλενα