Ως άνθρωποι, χρειαζόμαστε έναν στόχο, μια επιθυμία ή ένα πάθος για να προχωρήσουμε μπροστά. Έχοντας ένα πάθος στη ζωή μας δηλαδή κάτι που λατρεύουμε να κάνουμε, μπορούμε να υπομείνουμε πολλές από τις προκλήσεις της ζωής.
Πολλές φορές, όταν η ζωή εμφάνιζε μια πρόκληση, το πάθος μου ήταν το σωσίβιο που με κρατούσε στην επιφάνεια για να αναπνέω. Και μόνο η ενασχόληση με κάτι που αγαπάμε βαθιά ή το να εργαζόμαστε για να υλοποιήσουμε μια επιθυμία μας, είναι ικανά να μας βοηθήσουν να αντέξουμε τις προκλήσεις της ζωής αλλά και του νου. Ο νους, με την αδιάκοπη φλυαρία του, προσπαθεί να μας κρατήσει κοιμισμένους στο matrix αλλά και να μας κάνει να φοβόμαστε ή να αισθανόμαστε άσχημα για τον εαυτό μας.
Καθώς όμως ανακάλυπτα το βαθύτερο επίπεδο του ιερού εαυτού, παρατήρησα πως το πάθος μου, όσο όμορφο κι αν ήταν, με γέμιζε προσδοκίες ή με οδηγούσε να κατευθυνθώ προς μια συγκεκριμένη διαδρομή. Το πάθος είναι απαραίτητο και αναγκαίο μέχρι όμως να ανακαλύψεις την βαθύτερη διάσταση του ιερού εαυτού ή αλλιώς Εαυτού. Εκεί μετουσιώνεται σε μια σιωπηλή εργασία όπου αφήνεις το Σύμπαν να εκφραστεί μέσα από σένα. Υπάρχει μια εσωτερική ηρεμία όταν γίνεσαι ένα πινέλο στα χέρια του Θεού.
Για ένα διάστημα είχα μπερδευτεί γιατί δεν ένιωθα εκείνη τη φλόγα που χάριζε το πάθος. Δεν ένιωθα συναισθήματα που συνήθιζα να με γεμίζουν και νόμιζα πως είχα χάσει το πάθος μου και τον σκοπό μου στη ζωή. Μέχρι που κατάλαβα πως όταν αρχίζεις να ανακαλύπτεις τη βαθύτερη διάσταση του Εαυτού, όλα αυτά παύουν να υφίστανται καθώς είναι παρενέργειες του matrix. Το πάθος δημιουργεί ένα όμορφο matrix αλλά παραμένει matrix.
Το πάθος μου έχει αντικατασταθεί από μια εσωτερική γαλήνη και ακολουθώ 100% την εσώτερη αίσθηση κατεύθυνσης. Δημιουργώ χωρίς να υπολογίζω αν αυτό θα με πάει κάπου. Χωρίς δεσμεύσεις. Σήμερα κάνω αυτό, αύριο ίσως νιώσω να κάνω κάτι άλλο. Ο νους μου συνεχίζει φυσικά να με προκαλεί με προσδοκίες και υπολογισμούς και του δίνω χώρο να υπάρχει. Δεν συγκρούομαι μαζί του αλλά όταν λειτουργώ από εκείνο το βαθύτερο επίπεδο ύπαρξης, τα λόγια του δεν με επηρεάζουν.
Με αγάπη
Έλενα