Η σάντανα (πνευματική άσκηση) είναι σαν το σχολείο. Πρέπει να ξεκινήσεις από το νηπιαγωγείο, να πας στην πρώτη τάξη, στην πέμπτη τάξη, στο γυμνάσιο, στο λύκειο και μετά στο κολέγιο ή το πανεπιστήμιο. Αυτό ισχύει και για τη σάντανα. Εξασκείσαι σε μια μορφή τής σάντανα, πιθανώς για αρκετά χρόνια, και μετά συνεχίζεις με άλλες μορφές, υψηλότερες μορφές. Μέχρι να φτάσεις στη συνειδητοποίηση πως δεν υπάρχει σάντανα. Όλα αυτά τα χρόνια που πέρασα στεκόμενος στο ένα πόδι με τα χέρια μου ψηλά, απαγγέλλοντας μάντρα, κάνοντας πραναγυάμα, δεν ήταν απαραίτητα. Αυτό μπορείς να το πεις μόνο όταν έχεις φτάσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο στη ζωή σου. Όσο περισσότερη προσκόλληση έχεις με τη Γη, τόσο περισσότερη σάντανα πρέπει να κάνεις. Όσο όμως αρχίζεις να χάνεις αυτή την προσκόλληση στη Γη, η μορφή τής σάντανα αλλάζει. Αλλάζει η πνευματική σου άσκηση. Γίνονται όλο και λιγότερες. Από τη στιγμή που αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι είσαι αγνή συνειδητότητα. Πρέπει αυτή η αγνή συνειδητότητα να κάνει σάντανα; Ή απλά ο Θεός πρέπει να κάνει πνευματικές ασκήσεις;
Αρχίζεις να νιώθεις την πραγματικότητά σου. Όσο περισσότερο νιώθεις την πραγματικότητα του ποιος είσαι, τόσο περισσότερο το σώμα σου απομακρύνεται. Μέχρι να έρθει η μέρα που θα ξέρεις πέραν πάσης αμφιβολίας πως δεν έχεις σώμα. Κι όμως το σώμα εμφανίζεται. Αυτό το σημείο αποτελεί παράδοξο όταν προσπαθείς να χρησιμοποιήσεις λέξεις για να το εξηγήσεις. Δεν έχεις σώμα κι όμως την ίδια στιγμή, έχεις σώμα. Φαίνεται να επιδεικνύεις ένα σώμα. Οι άλλοι σε βλέπουν ως σώμα αλλά εσύ συνειδητοποιείς πως αυτό είναι ένα κοσμικό αστείο. Επειδή δεν υπάρχει σώμα, δεν υπάρχει κόσμος, δεν υπάρχει σύμπαν, υπάρχει μόνο συνειδητότητα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς επιλογές, αγνή συνειδητότητα, απεριόριστο διάστημα.
Πριν από την ολοκληρωτική διαφώτιση, το νιώθεις αυτό για τον εαυτό σου. Πως είσαι συνειδητότητα, πως δεν είσαι το σώμα σου, πως είσαι η απόλυτη πραγματικότητα. Καθώς εμβαθύνεις σ’ αυτό, γίνεσαι σαν το απεριόριστο διάστημα. Δεν περιορίζεσαι πια σε ένα μέρος. Δεν υπάρχει πλέον περιορισμός. Το σώμα μοιάζει με φυλακή. Μοιάζεις να είσαι περιορισμένος στο σώμα σου. Είναι σαν να βρίσκεσαι στη φυλακή. Δεν υπάρχει ελευθερία. Καθώς πλησιάζεις στη διαφώτιση, αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως δεν είσαι το σώμα σου αλλά εξακολουθείς να νιώθεις περιορισμένος χωρίς το σώμα σου. Τότε φτάνεις στο τελευταίο στάδιο όπου γίνεσαι ο Εαυτός των πάντων.
Συνειδητοποιείς πως είσαι τα δέντρα, η θάλασσα, οι πλανήτες, τα αστέρια, είσαι τα πάντα. Επηρεάζεις τα πάντα, γίνεσαι πανταχού παρών. Κι όμως, όταν οι άνθρωποι σε κοιτούν, φαίνεται να είσαι ένα σώμα. Έτσι, παραμένεις σιωπηλός. Δεν προσπαθείς να εξηγηθείς ή να αποδείξεις τίποτα. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα που να πρέπει να κάνεις. Έχεις ξεφύγει τελείως απ’ αυτό.
Robert Adams