Yπάρχουν στιγμές που τα πάντα σιωπούν. Σα να βρίσκεσαι μονάχος σε έναν δρόμο κι εκεί που περνούσαν όλη την ώρα αυτοκίνητα, εκεί που δεξιά κι αριστερά έβλεπες ταμπέλες να σε καθοδηγούν, ξαφνικά βρέθηκες σε μια άσφαλτο στη μέση της ερήμου. Κοιτάς ψηλά και αναρωτιέσαι… Τί έγινε; Γιατί το Σύμπαν δεν δίνει απαντήσεις; Τί συμβαίνει; Και γιατί η ζωή σου φαίνεται σα να έχει τραβηχτεί στην άκρη;
Όταν συμβαίνει αυτή η στιγμή, είναι ευλογημένη. Είναι η στιγμή που όλα τα αόρατα αποτραβιούνται για να κάνεις την υπέρβασή σου μέσα στην σιωπή. Μπορεί να νιώθεις σύγχηση, μοναξιά, εγκατάλειψη ή να υπάρχει ένα χάος από μπερδεμένες σκέψεις μέσα στο κεφάλι σου… Από αυτό το χάος ή τη σιωπή, θα γεννηθείς ξανά. Αυτή την μοναδική στιγμή, το Σύμπαν σού χαρίζει χρώματα και πινέλα, ξύλα και καρφιά, χώμα και σπόρους… Και χρειάζεται να είσαι αναπόσπαστος για να δεις πώς θα τα εκμεταλλευτείς.
Μέχρι στιγμής μάζευες εργαλεία, άλλαζες οπτικές, έκοβες άγκυρες, έκλαιγες σιωπηλά, απογοητευόσουνα, ξανασηκωνόσουνα… Σαν κάτι να σε έσπρωχνε σε τούτη δω τη στιγμή όπου το Όλα Όσα Είναι κρατάει τώρα την ανάσα του για να δει τί θα κάνεις από ‘δω και πέρα. Σου έχει δώσει όμως καλή αρματωσιά για να περάσεις μόνος σου την καταιγίδα την ψυχής. Το έχεις κάνει κι άλλες φορές, πιο ελαφριά, όταν είχες καθοδήγηση και έπαιρνες σημάδια… αλλά τώρα καλείσαι να κρατήσεις τον δικό σου φάρο ψηλά και να βαδίσεις χωρίς φόβο στην καρδιά σου. Η στιγμή μεγάλων αλλαγών και αποφάσεων ήρθε.
Όμως δεν έχεις ιδέα τί συμβαίνει και αναρωτιέσαι γιατί τέτοια σιωπή. Πού είναι αυτή η καθοδήγηση; Πού είναι τα σημάδια που συνήθιζες να βλέπεις;
Μα δεν καταλαβαίνεις πως, για να έφτασες στο σημείο να κάνεις το ίδιο το Σύμπαν να σιωπήσει, ήρθε η στιγμή που ξεδιπλώνεται το ολόκληρο το μεγαλείο σου; Ότι αυτή είναι η ανώτερη στιγμή που μπορείς να φτάσεις ως δημιουργός μέσα σε κυτταρική μορφή; Καινούριος καμβάς απλώνεται μπροστά σου κι εσύ αναρωτιέσαι πού είναι τα χρώματα για να ζωγραφίσεις και το σχέδιο για να αντιγράψεις. Μην τα ψάχνεις. Εσύ θα δημιουργήσεις τα χρώματα, το σχέδιο, ακόμη και τον τοίχο που θα κρεμάσεις το τελάρο, ακόμη και το καρφί.
Η σιωπή είναι δημιουργική, κράτησέ τη μέσα σου, παρέμεινε μαζί της, γίνε φίλος της. Όταν έρχονται μεγάλες αλλαγές και νιώθεις όλα να αποτραβιούνται, αγκάλιασε τη σιωπή γιατί θα μπορείς να ακούσεις κάτι παραπάνω από μιαν απλή καθοδήγηση: θα ακούσεις την καρδιά σου να χτυπά στις καρδιές όλων των πλασμάτων. Θα νιώσεις την ανάσα σου να γίνεται ένα με τον Κοσμικό ρυθμό.
Η μεγαλύτερη και φωτεινότερη ένδειξη της εξέλιξής σου είναι όταν καταφέρνεις να παραμένεις σε ξέφωτα σιωπής χωρίς να νιώθεις πως έμεινες μόνος… μέχρι να τα συνηθήσεις και να γίνουν δεύτερη φύση σου. Μάζεψε την ενέργειά σου, επέτρεψε να γίνεις παρατηρητής της ζωής και άσε τα γεγονότα να ξεδιπλώνονται μπροστά σου.
Και όταν όλα έχουν ησυχάσει, όταν αισθανθείς άνετα με τη σιωπή… έρχεται η στιγμή που νιώθεις πως εσύ δεν είσαι το σώμα σου αλλά όλα τα σώματα που υπάρχουν σε ολόκληρο το Σύμπαν, σε κάθε διάσταση. Δεν είσαι το κέντρο της καρδιάς σου αλλά όλες οι καρδιές που χτυπούν σε κάθε κυτταρικό κέλυφος σε όλους τους κόσμους, σε όλες τις παράλληλες διαστάσεις. Δεν είσαι μια ατομική νόηση αλλά όλες οι νόες μέσα σε κάθε πλάσμα που εκπροσωπεί μία συγκεκριμένη συχνότητα ενέργειας, γεννιόντας τον Συμπαντικό νου.
Η σιωπή σε οδηγεί να βρεθείς προς την κατάσταση της υπέρτατης Πραγματικότητας για να ενωθείς απόλυτα μαζί της.
Κι όλα είναι μια χαρά στον κόσμο σου.
Με αγάπη,
Έλενα