Υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη ελπίδα ότι κάποιος μπορεί να μας σώσει, να μας προσφέρει ελευθερία. Ενώ όμως μπορούμε οπωσδήποτε να βοηθηθούμε στη ζωή μας και συγκεκριμένες οπτικές μπορούν να μεταδοθούν από τον δάσκαλο στον μαθητή αν είμαστε ανοιχτοί και έτοιμοι, κανείς δεν μπορεί να μας δείξει την αλήθεια για την ύπαρξή μας. Αυτό έγκειται στη χάρη τής σιωπής.
Όταν τελικά βυθιστούμε εντελώς στη σιωπή τής ύπαρξής μας, υπάρχει μια χάρη που δεν μπορεί να μας δοθεί από κανέναν και τίποτα έξω από εμάς. Είναι έμφυτο στη σιωπή. Πρόκειται για τη μεγάλη υποταγή, τη μεγαλύτερη μορφή αφοσίωσης.
Είναι επίσης δυνατόν να χρειαστεί να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου να ενσωματώσει όλα όσα έχεις κάνει τα τελευταία δέκα χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει να παρατήσεις την πνευματικότητα. Σημαίνει πως πιθανώς χρειάζεται να μείνεις κάποιον χρόνο στη σιωπή, να μην έχεις ερεθίσματα για κάποιο διάστημα. Εξασκήσου στη σιωπή για λίγο και σταμάτα να δίνεις πνευματικά ερεθίσματα στον εαυτό σου. Μείνε στη σιωπή κατά τον διαλογισμό. Κάν’ το για έξι μήνες και παρατήρησε πώς θα πάνε τα πράγματα μετά απ’ αυτό.
Αν δεν προσέξουμε, μπορούμε ασυνείδητα να χρησιμοποιήσουμε τις πνευματικές διδασκαλίες ως ένα μέσον μη υποταγής στη σιωπή τής ύπαρξής μας. Η σιωπή είναι ο μεγάλος δάσκαλος, ο εσωτερικός μας γκούρου.
– Adyashanti