Σήμερα θα σε πάω κάποια χρόνια πίσω, όταν ήμουν 20 χρονών όπου με την οικογένειά μου και τη γιαγιά μου πήγαμε στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουμε στους Αγίους Τόπους. Από το ταξίδι μας θυμάμαι αρκετά… το μέρος της εκκλησίας που γεννήθηκε ο Ιησούς, τα παζάρια που κάναμε με τους μαγαζάτορες και το ταξίδι στην έρημο για να φτάσουμε στο όρος του Σινά στην Αίγυπτο όπου εκεί είδα τον πιο έναστρο ουρανό που έχω αντικρίσει στη ζωή μου.
Μια μέρα, με τη γιαγιά μου τρυπώσαμε σε ένα μαγαζί της Ιερουσαλήμ που πούλαγε ημιπολύτιμους λίθους. Τότε δεν είχα ιδέα τι ήταν όλες αυτές οι λαμπερές πέτρες που έβλεπα στα ράφια αλλά θυμάμαι πως μαγεύτηκα. Ξεχώρισα ένα βραχάκι Αμέθυστου ο οποίος έκανε θυμάμαι 20 δολάρια και ζήτησα από τη γιαγιά μου να μου τον αγοράσει. Εκείνη, βέρα Κερκυραία, πάντα έκανε τη δύσκολη στην αρχή με τη χαρακτηριστική της προφορά. “Ο πατέρας σου μου έδωσε λεφτά για να αγοράσω κεριά και σάβανα, θα μας σκοτώσει και τις δύο αν μάθει ότι στο πήρα”. Ο πατέρας μου ήταν ο καλύτερος άνθρωπος στο κόσμο και το ήξερε… αλλά κι εκείνη από την άλλη ποτέ δεν παραδινόταν στις επιθυμίες μας χωρίς να εκφράσει μια αντίσταση πρώτα. Τελικά μου το πήρε και είπαμε να το κρύψουμε στις αποσκευές μας χωρίς να το μάθει ο πατέρας μου. Λες και θα μας μάλωνε τέτοια ψυχούλα που ήταν. Το πολύ-πολύ να μου έλεγε πως ξοδέψαμε χρήματα σε βλακείες.
Στο αεροδρόμιο κάνανε εξονυχιστικό έλεγχο στις βαλίτσες μας και όταν ένας ελεγκτής έβγαλε το βραχάκι του Αμέθυστου να το κοιτάξει στο φως, η γιαγιά μου με κοίταξε και μουρμούρισε… “Τράβα στον πατέρα σου να τον απασχολήσεις μη γυρίσει και το δει”.
Εκείνη την ημέρα στην Ιερουσαλήμ η γιαγιά μου φύτεψε ένα από τα πιο σημαντικά σποράκια του ταξιδιού μου: την αγάπη μου για τους ημιπολύτιμους λίθους η οποία άνθισε μετά από αρκετά χρόνια. Το βραχάκι του Αμέθυστου ήταν η άκρη του νήματος που ξεδιπλώθηκε μέσα από τα γεγονότα της ζωής. Ποτέ δεν ξέρεις πού θα φυτευτούν σποράκια μέσα σου. Κάθε γεγονός δημιουργεί ένα εντύπωμα και η ψυχή το ακολουθεί. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να φυτεύουμε θετικά σποράκια στα παιδιά μας χωρίς όμως προσδοκίες. Είναι σημαντικό να φυτεύουμε θετικά σποράκια παντού… με ένα χαμόγελο, με μία φράση, με κάτι όμορφο που θα δώσουμε ή θα κάνουμε… χωρίς προσδοκίες για αναγνώριση ή για το τι θα κάνει ο άλλος το σποράκι. Αυτό δε μας αφορά.
Να ακολουθείς πάντα το μαγικό “κλικ” που κάνει η καρδιά σου κι ας μη καταλαβαίνεις γιατί. Αυτά τα μαγικά “κλικ” είναι τα ομορφότερα γιατί κάποια στιγμή στη ζωή σου γίνονται η αφορμή για ένα από τα ομορφότερα ταξίδια της ψυχής σου.
Με αγάπη,
Έλενα