Ένα πράγμα που με βοηθάει στη μη προσκόλληση είναι να υπενθυμίζω στον εαυτό μου την προσωρινή φύση των πραγμάτων. Ήταν η άσκησή μου γι’ αυτή την εβδομάδα καθώς μου δόθηκε αφορμή εξαιτίας αυξημένων πωλήσεων που είχα στα κοσμήματά μου. Ο νους πήγαινε να ενθουσιαστεί και να αρχίσει διάφορους υπολογισμούς αλλά ο ιερός μου εαυτός υπενθύμιζε πως είναι κάτι προσωρινό. Όλα είναι προσωρινά. Ο πόνος, η χαρά, η θλίψη, μια απώλεια, η δουλειά μας, η οικογένειά μας όπως την ξέρουμε, η παρουσία μας στη Γη. Από την κοσμική ματιά ερχόμαστε και φεύγουμε σε δευτερόλεπτα κι ας φτάνουμε – για παράδειγμα – στα 80 χρόνια.
Όλα όσα εισπράττουν οι περιορισμένες μας αισθήσεις, όλα όσα αισθανόμαστε και σκεφτόμαστε είναι προσωρινά. Ό,τι μας συμβαίνει είναι προσωρινό. Όλες οι προκλήσεις της ζωής είναι προσωρινές. Ό,τι ζούμε είναι προσωρινό κι ας το αγαπάμε πολύ, λίγο ή δεν μας αρέσει. Ακόμη κι ο σκοπός μας στη Γη είναι προσωρινός. Όταν ασκούμαστε στην προσωρινή φύση των πραγμάτων αναπτύσσεται η μη προσκόλληση με όλα όσα συμβαίνουν, σκεφτόμαστε και νιώθουμε. Εδώ είναι που αποκαλύπτεται ο ιερός εαυτός, η αιώνια ευδαιμονία, η ανιδιοτελής αγάπη καθώς η συνειδητότητα υπερβαίνει το νου.
Η άσκηση στη μη προσκόλληση σε απελευθερώνει από τις προσδοκίες, φέρνει διαύγεια στο νου, διώχνει το άγχος και είσαι μόνιμα συνδεδεμένος με τον ιερό σου εαυτό. Ό,τι κάνεις το απολαμβάνεις χωρίς να σε νοιάζει πόσο θα κρατήσει. Υποδέχεσαι ό,τι έρχεται και απελευθερώνεις ό,τι φεύγει με χάρη.
Με αγάπη
Έλενα