Πριν από περίπου είκοσι χρόνια, διάβασα ένα Χριστιανικό βιβλίο με τίτλο: “Θεέ μου σε ευχαριστώ”. Η βασική του θέση ήταν ότι κάποιος θα πρέπει να ευχαριστεί συνεχώς τον Θεό για το πώς είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή και όχι να ζητά να είναι διαφορετικά. Αυτό σημαίνει να Τον ευχαριστεί για όλα τα τρομερά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή του και όχι απλά να Τον ευχαριστεί για τα καλά που έρχονται στο διάβα του. Κι αυτό δεν πρέπει να περιορίζεται σε λεκτικό επίπεδο. Θα πρέπει να επαναλαμβάνει, “Θεέ μου σε ευχαριστώ” μέχρι να νιώσει μια λάμψη ευγνωμοσύνης. Όταν συμβεί αυτό, λαμβάνουν χώρα εκπληκτικές και απροσδόκητες συνέπειες. Να σας δώσω ένα παράδειγμα.
Υπάρχει μια γυναίκα σε αυτό το βιβλίο, ο σύζυγος της οποίας ήταν αλκοολικός. Εκείνη οργάνωνε στην τοπική της εκκλησία συναντήσεις για προσευχή στις οποίες όλοι προσεύχονταν στον Θεό, ζητώντας Του να σταματήσει να πίνει αυτός ο άνθρωπος. Δεν έγινε τίποτα. Τότε εκείνη η γυναίκα άκουσε για το “Θεέ μου σε ευχαριστώ”. Σκέφτηκε, “Τίποτα άλλο δεν δούλεψε. Ας δοκιμάσω αυτό”. Άρχισε να λέει, “Θεέ μου σε ευχαριστώ που έκανες τον σύζυγό μου αλκοολικό” και συνέχισε να το λέει μέχρι που πράγματι άρχισε να νιώθει ευγνωμοσύνη. Πολύ σύντομα, ο σύζυγός της σταμάτησε να πίνει από μόνος του και δεν ξαναέβαλε ποτό στο στόμα του.
Αυτή είναι η παράδοση. Δεν είναι το, “Με συγχωρείς Θεέ μου αλλά εγώ ξέρω καλύτερα από Εσένα, οπότε Σε παρακαλώ κάνε αυτό να συμβεί” αλλά η παραδοχή ότι, “Ο κόσμος είναι όπως θέλεις Εσύ να είναι και Σε ευχαριστώ γι’ αυτό”.
Όταν γίνονται αυτά στη ζωή σου, αρχίζουν να συμβαίνουν γύρω σου φαινομενικά θαυμαστά πράγματα. Η δύναμη της δικής σου παράδοσης και η ευγνωμοσύνη σου πραγματικά αλλάζουν τα πράγματα γύρω σου. Όταν διάβασα γι’ αυτό, σκέφτηκα, “Είναι περίεργο αλλά ίσως και να δουλέψει. Ας το δοκιμάσω”. Σε εκείνο το σημείο στη ζωή μου είχα προβλήματα με τέσσερα-πέντε άτομα με τα οποία ήθελα να συνεργαστώ. Παρά τις καθημερινές υπενθυμίσεις μου, δεν έκαναν πράγματα τα οποία είχαν υποσχεθεί ότι θα κάνουν. Κάθισα κάτω και άρχισα να λέω, “Σε ευχαριστώ κύριε Χ που δεν κάνεις τη δουλειά. Σε ευχαριστώ κύριε Ψ που προσπαθείς να με ρίξεις στην τελευταία συμφωνία που κάναμε” και ούτω καθ’ εξής. Το έκανα αυτό για μερικές ώρες μέχρι που τελικά ένιωσα μια έντονη αίσθηση ευγνωμοσύνης προς αυτούς τους ανθρώπους. Όταν ερχόταν η εικόνα τους στο μυαλό μου, δεν θυμόμουν τις απογοητεύσεις που βίωσα όταν συνεργάστηκα μαζί τους. Είχα απλά μια εικόνα τους στο μυαλό μου προς την οποία ένιωθα ευγνωμοσύνη και αποδοχή.
Το επόμενο πρωινό που πήγα στη δουλειά, όλοι αυτοί οι άνθρωποι με περίμεναν. Συνήθως έπρεπε να τους ψάχνω ώστε να ακούσω την πιο πρόσφατη δικαιολογία τους. Όλοι τους χαμογελούσαν και όλοι είχαν κάνει τις δουλειές που τους ζητούσα τόσες μέρες να κάνουν. Αυτή ήταν μια εκπληκτική μαρτυρία για τη δύναμη της στοργικής αποδοχής.
David Godman
Πηγή: http://davidgodman.org