Η αγάπη λέει: “Είμαι τα πάντα”. Η σοφία λέει: “Είμαι τίποτα”. Μεταξύ των δύο η ζωή μου ρέει. ― Nisargadatta Maharaj
Μοιράσου την σελίδα

Η σιωπή είναι ο μεγάλος δάσκαλος

Υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη ελπίδα ότι κάποιος μπορεί να μας σώσει, να μας προσφέρει ελευθερία. Ενώ όμως μπορούμε οπωσδήποτε να βοηθηθούμε στη ζωή μας και συγκεκριμένες οπτικές μπορούν να μεταδοθούν από τον δάσκαλο στον μαθητή αν είμαστε ανοιχτοί και έτοιμοι, κανείς δεν μπορεί να μας δείξει την αλήθεια για την ύπαρξή μας. Αυτό έγκειται στη χάρη τής σιωπής.
Όταν τελικά βυθιστούμε εντελώς στη σιωπή τής ύπαρξής μας, υπάρχει μια χάρη που δεν μπορεί να μας δοθεί από κανέναν και τίποτα έξω από εμάς. Είναι έμφυτο στη σιωπή. Πρόκειται για τη μεγάλη υποταγή, τη μεγαλύτερη μορφή αφοσίωσης.
Είναι επίσης δυνατόν να χρειαστεί να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου να ενσωματώσει όλα όσα έχεις κάνει τα τελευταία δέκα χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει να παρατήσεις την πνευματικότητα. Σημαίνει πως πιθανώς χρειάζεται να μείνεις κάποιον χρόνο στη σιωπή, να μην έχεις ερεθίσματα για κάποιο διάστημα. Εξασκήσου στη σιωπή για λίγο και σταμάτα να δίνεις πνευματικά ερεθίσματα στον εαυτό σου. Μείνε στη σιωπή κατά τον διαλογισμό. Κάν’ το για έξι μήνες και παρατήρησε πώς θα πάνε τα πράγματα μετά απ’ αυτό.
Αν δεν προσέξουμε, μπορούμε ασυνείδητα να χρησιμοποιήσουμε τις πνευματικές διδασκαλίες ως ένα μέσον μη υποταγής στη σιωπή τής ύπαρξής μας. Η σιωπή είναι ο μεγάλος δάσκαλος, ο εσωτερικός μας γκούρου.
– Adyashanti

Μικρές Επιγνώσεις

Ο Bούδας πέρασε πολλές φορές μέσα από δύσκολες καταστάσεις μετά τη διαφώτισή του αλλά αυτές οι δυσκολίες δεν μπορούσαν πια να τον κάνουν να νιώθει ξεχωριστός από το σύνολο της ύπαρξης ή του διαχωρισμού από τον εαυτό του. Αυτή είναι η πραγματική διαφορά μεταξύ του να βρίσκεσαι σε πνευματικό ύπνο και του να έχεις αφυπνιστεί. Μοιάζει πολύ (αλλά δεν είναι ακριβώς ίδιο) με τα συνειδητά όνειρα. Η ζωή εξακολουθεί να προχωρά αλλά στο πλαίσιο του απείρου. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα!
Adyashanti

Ο χορός τού Θεού

Δεν υπάρχει κανείς στη Γη που να μην κάνει τίποτα.
Ολόκληρο το σύμπαν είναι μια παράσταση με μαριονέτες.
Χορεύουμε τον χορό τού Θεού.
Νομίζουμε ότι είμαστε κάτι σημαντικό.
Δεν είμαστε όμως αυτό που φαινόμαστε.
Η δουλειά μας είναι να παρατηρούμε, να βλέπουμε, να προσέχουμε τι συμβαίνει, να μην αντιδρούμε σε οτιδήποτε συμβαίνει και να παραμένουμε αποστασιοποιημένοι από τα τεκταινόμενα.
Να αποστασιοποιούμαστε απ’ ό,τι συμβαίνει.
Αυτό που συμβαίνει, συμβαίνει στο “εγώ”, στον εγωισμό, όχι σ’ εσένα.
Τίποτα δεν μπορεί ποτέ να σου συμβεί.
Επειδή η πραγματική σου φύση είναι το Απεριόριστο Ον, η απόλυτη πραγματικότητα, η αγνή επίγνωση.
Αυτό είσαι στην πραγματικότητα, είτε σου αρέσει είτε όχι.
Ναι, είσαι ο Θεός είτε σου αρέσει είτε όχι.
Τι θα κάνεις λοιπόν γι’ αυτό;
Το μόνο που πραγματικά χρειάζεται να κάνεις είναι να γνωρίζεις ποιος είσαι, να γνωρίζεις τον εαυτό σου.
Όχι νοητικά, όχι σωματικά αλλά συνειδητά.
Όταν βλέπεις συνειδητά τον εαυτό σου σαν Θεό να θεωρείς ολόκληρο το σύμπαν ως τον Εαυτό σου.
Τα πάντα στο σύμπαν θα γίνουν εσύ.
Δεν θα υπάρχει διαχωρισμός με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα, τα μέταλλα και τα λουλούδια.
Όλα θα είναι ένα.
Θα είναι εσύ. Αυτό είσαι!
― Robert Adams

Μικρές Επιγνώσεις

“Από πού προήλθαν η Γη, το φεγγάρι ή τα άστρα;” Πρέπει να παραδεχτείς πως έχεις θεϊκή άγνοια, πως δεν γνωρίζεις απολύτως τίποτα. Έτσι ξεκινά. Αυτός είναι και ο λόγος που μεγάλος Λάο Τσε είπε, “Όσο περισσότερο μιλάς, τόσο λιγότερα ξέρεις. Όσο λιγότερα λες, τόσα περισσότερα ξέρεις”. Γιατί; Επειδή όταν μιλάς, λες για τον κόσμο και για κοσμικά πράγματα. Για τι άλλο μιλάς τελικά;
Κι αφού ο κόσμος δεν υπάρχει με τον τρόπο που νομίζεις, τότε δεν ξέρεις και πολλά. Όσο λιγότερα λες όμως, αυτό σημαίνει  ότι αρχίζεις να κοιτάς προς τα μέσα, να πηγαίνεις βαθιά μέσα στον εαυτό σου, εκεί που υπάρχει η πραγματικότητά σου. Και τότε αρχίζεις να γίνεσαι η πραγματικότητά σου. Ξεκινάς λοιπόν λέγοντας: “Δεν ξέρω τίποτα”.
Robert Adams

Ποιος ήσουν πριν τη συνειδητότητα;

Η σάντανα (πνευματική άσκηση) είναι σαν το σχολείο. Πρέπει να ξεκινήσεις από το νηπιαγωγείο, να πας στην πρώτη τάξη, στην πέμπτη τάξη, στο γυμνάσιο, στο λύκειο και μετά στο κολέγιο ή το πανεπιστήμιο. Αυτό ισχύει και για τη σάντανα. Εξασκείσαι σε μια μορφή τής σάντανα, πιθανώς για αρκετά χρόνια, και μετά συνεχίζεις με άλλες μορφές, υψηλότερες μορφές. Μέχρι να φτάσεις στη συνειδητοποίηση πως δεν υπάρχει σάντανα. Όλα αυτά τα χρόνια που πέρασα στεκόμενος στο ένα πόδι με τα χέρια μου ψηλά, απαγγέλλοντας μάντρα, κάνοντας πραναγυάμα, δεν ήταν απαραίτητα. Αυτό μπορείς να το πεις μόνο όταν έχεις φτάσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο στη ζωή σου. Όσο περισσότερη προσκόλληση έχεις με τη Γη, τόσο περισσότερη σάντανα πρέπει να κάνεις. Όσο όμως αρχίζεις να χάνεις αυτή την προσκόλληση στη Γη, η μορφή τής σάντανα αλλάζει. Αλλάζει η πνευματική σου άσκηση. Γίνονται όλο και λιγότερες. Από τη στιγμή που αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι είσαι αγνή συνειδητότητα. Πρέπει αυτή η αγνή συνειδητότητα να κάνει σάντανα; Ή απλά ο Θεός πρέπει να κάνει πνευματικές ασκήσεις;
Αρχίζεις να νιώθεις την πραγματικότητά σου. Όσο περισσότερο νιώθεις την πραγματικότητα του ποιος είσαι, τόσο περισσότερο το σώμα σου απομακρύνεται. Μέχρι να έρθει η μέρα που θα ξέρεις πέραν πάσης αμφιβολίας πως δεν έχεις σώμα. Κι όμως το σώμα εμφανίζεται. Αυτό το σημείο αποτελεί παράδοξο όταν προσπαθείς να χρησιμοποιήσεις λέξεις για να το εξηγήσεις. Δεν έχεις σώμα κι όμως την ίδια στιγμή, έχεις σώμα. Φαίνεται να επιδεικνύεις ένα σώμα. Οι άλλοι σε βλέπουν ως σώμα αλλά εσύ συνειδητοποιείς πως αυτό είναι ένα κοσμικό αστείο. Επειδή δεν υπάρχει σώμα, δεν υπάρχει κόσμος, δεν υπάρχει σύμπαν, υπάρχει μόνο συνειδητότητα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς επιλογές, αγνή συνειδητότητα, απεριόριστο διάστημα.
Πριν από την ολοκληρωτική διαφώτιση, το νιώθεις αυτό για τον εαυτό σου. Πως είσαι συνειδητότητα, πως δεν είσαι το σώμα σου, πως είσαι η απόλυτη πραγματικότητα. Καθώς εμβαθύνεις σ’ αυτό, γίνεσαι σαν το απεριόριστο διάστημα. Δεν περιορίζεσαι πια σε ένα μέρος. Δεν υπάρχει πλέον περιορισμός. Το σώμα μοιάζει με φυλακή. Μοιάζεις να είσαι περιορισμένος στο σώμα σου. Είναι σαν να βρίσκεσαι στη φυλακή. Δεν υπάρχει ελευθερία. Καθώς πλησιάζεις στη διαφώτιση, αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως δεν είσαι το σώμα σου αλλά εξακολουθείς να νιώθεις περιορισμένος χωρίς το σώμα σου. Τότε φτάνεις στο τελευταίο στάδιο όπου γίνεσαι ο Εαυτός των πάντων.
Συνειδητοποιείς πως είσαι τα δέντρα, η θάλασσα, οι πλανήτες, τα αστέρια, είσαι τα πάντα. Επηρεάζεις τα πάντα, γίνεσαι πανταχού παρών. Κι όμως, όταν οι άνθρωποι σε κοιτούν, φαίνεται να είσαι ένα σώμα. Έτσι, παραμένεις σιωπηλός. Δεν προσπαθείς να εξηγηθείς ή να αποδείξεις τίποτα. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα που να πρέπει να κάνεις. Έχεις ξεφύγει τελείως απ’ αυτό.
Robert Adams

Μικρές Επιγνώσεις

Ένας δάσκαλος Zεν είπε: “Ολόκληρο το σύμπαν είναι η πραγματική μου προσωπικότητα.” Αυτό το ρητό είναι υπέροχο… Αν θέλεις να δεις τι είσαι πραγματικά, άνοιξε το παράθυρο και όλα όσα μπορείς να δεις είναι στην πραγματικότητα η έκφραση της εσωτερικής σου πραγματικότητας. Μπορείς να την αγκαλιάσεις ολόκληρη;
 Adyashanti
 

Η μοναχικότητα της σιωπής

Όταν ο νους είναι απελευθερωμένος από όλο το περιεχόμενό του, από όλο τον εξαρτημένο τρόπο σκέψης του, εισέρχεται στη μοναχικότητα της σιωπής. Αυτή η σιωπή μπορεί να εμφανιστεί μονάχα όταν κάποιος δει τους περιορισμούς του τρόπου σκέψης του. Όταν κάποιος δει ότι οι σκέψεις του δεν θα φέρουν την αλήθεια, τη γαλήνη ή την ελευθερία, τότε εμφανίζεται μια φυσική κατάσταση σιωπής και εσωτερικής καθαρότητας. Και σε αυτή τη σιωπή υπάρχει μια βαθιά μοναχικότητα επειδή κανείς δεν αναζητά μια πιο πλεονεκτική σχέση με τις σκέψεις του ή με τα συνοδευτικά συναισθήματα που έρχονται με τις σκέψεις.
Σε αυτή τη μοναχικότητα, όλες οι ιδέες και οι εικόνες μένουν πίσω κι εμείς μπορούμε διαισθητικά να κατευθυνθούμε προς το αγέννητο και αδημιούργητο έδαφος της ύπαρξης. Σε αυτό το έδαφος βρίσκουμε την πραγματική μας ύπαρξη· και με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η ύπαρξή μας είναι αδημιούργητη, είναι επίσης και αθάνατη. Γι’ αυτό όλα όσα θα είμαστε ή μπορούμε να είμαστε, βρίσκονται στη μοναχικότητά μας (μέσα στον εαυτό μας) και είναι διαχρονικά παρόντα στην πληρότητα και την ολότητά τους, τώρα και για πάντα.
Μέσα στην βαθύτερη μοναχικότητά μας, αφήνουμε κάθε εικόνα και ιδέα τού εαυτού μας αλλά και του Θεού και βρίσκουμε την ολοκλήρωση της ύπαρξής μας. Και σε αυτή την ολοκλήρωση της ύπαρξης αναγνωρίζουμε την θεϊκότητα όλων των πραγμάτων και όλων των πλασμάτων, άσχετα με το πόσο μεγάλα ή μικρά είναι. Επειδή η θεϊκότητα δεν είναι κάτι που κερδίζεται ή δίνεται αλλά υπάρχει μέσα στα πάντα. Το ότι έχουμε μάτια να δούμε τη θεϊκότητα όλων των πλασμάτων σημαίνει να φέρνουμε φως στον κόσμο.
Μας έχει δοθεί λοιπόν μια μικρή εργασία: να σταματήσουμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε και να είμαστε αυτό που είμαστε αιώνια. Μια τέτοια εργασία φαίνεται να είναι ένα δώρο αγάπης. Πόσο συχνά όμως το αρνούμαστε λόγω της τυφλής ασφάλειας της συμμόρφωσης με τους κανόνες τους οποίους επιτάσσουν οι φόβοι και οι ευθύνες μας; Αν μπορούσαμε να δούμε πως όλοι οι περιορισμοί είναι αυτο-επιβαλλόμενοι κι επιλεγμένοι από φόβο, θα πηδούσαμε αμέσως στην αγκαλιά τής χάρης, άσχετα με το πόσο σφιχτή θα ήταν αυτή η αγκαλιά.
Η αγάπη είναι που μας οδηγεί πέρα από τον φόβο και στη μοναχικότητα της ύπαρξής μας. Εκεί βρίσκουμε την απόλυτη μοναξιά γιατί είμαστε ελεύθεροι από όλες τις ψεύτικες ανέσεις τής ψευδαίσθησης και βρίσκουμε την ικανότητα να σταθούμε εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί να σταθεί αντί για εμάς. Είμαστε μόνοι όχι επειδή έχουμε απομονωθεί πίσω από μια συναισθηματική άμυνα ή ψεύτικη υπέρβαση αλλά επειδή δεν είμαστε πια αιχμάλωτοι ούτε του νου αλλά ούτε και του φόβου.
Το να στεκόμαστε μόνοι σε πλήρη απομόνωση σημαίνει να στεκόμαστε μπροστά την αναγνώριση της απόλυτης πληρότητας και ενότητας κάθε μορφής ύπαρξης. Κι απ’ αυτό το κοινό σημείο,  όπου τίποτα και κανείς δεν είναι ξένος προς εμάς, η αγάπη μας εκτείνεται σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και αγκαλιάζει τα μεγαλύτερα και τα μικρότερα πράγματα.
―  Adyashanti

Μικρές Επιγνώσεις

Αν αναζητάς τη φώτιση σε κάποια μελλοντική εμπειρία, είσαι προορισμένος να ζεις στη δυστυχία. Να είσαι σίγουρος γι’ αυτό. Αν αναζητάς τη φώτιση σε κάποιο στοιχείο τής εμπειρίας που δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή, θα είσαι μονίμως απογοητευμένος. Η φώτιση είναι ένας από τους πιο παρεξηγημένους όρους σε ολόκληρο το πνευματικό ρεπερτόριο. Η φώτιση είναι απλά η αναγνώριση του εαυτού μας ως αυτό που είμαστε αυτή τη στιγμή.
 Rupert Spira
 
Load More Posts
error:
I use cookies to give you the best experience on my website I Accept

Send this to a friend